غافلگیری ایتالیایی ها در ایران | اتاق خبر
کد خبر: 300084
تاریخ انتشار: 14 آذر 1394 - 17:05
احمد پورفلاح/ رییس اتاق مشترک ایران و ایتالیا
در بعد از ظهر روز نهم آذر براي بازديد از اين دو واحد صنعتي به طرف هشتگرد كرج حركت كرديم.

در جريان حضور پرتعداد چهارمين هيات ايتاليايي در تهران در روزهاي 29 و 30 نوامبر (8 و 9 آذر ماه) و بر مبناي برنامه از پيش تعيين شده، بازديد از دو واحد صنعتي نزديک به تهران در پاسخ به درخواست گروهي از مديران بنگاه هاي ايتاليايي (فعال در ساخت خطوط توليدي و تجهيزات صنعتي) برنامه ريزي شد.


    در بعد از ظهر روز نهم آذر براي بازديد از اين دو واحد صنعتي به طرف هشتگرد كرج حركت كرديم. اولين كارخانه اي كه بازديد كرديم يك مجتمع عظيم صنعتي بود كه در زمينه ساخت بتونير، كانتينر، بدنه كاميون، بدنه تريلر و كانتينر هاي يخچال دار فعاليت مي کرد. وسعت كارخانه و سالن ها، تجهيزات نصب شده و در حال كار ماشين آلات، اشتياق كارگران به انجام دلسوزانه كاري كه مي کردند، نظم و ترتيب حاكم در جاي جاي اين مجموعه توانمند، همه و همه گواه حضور يك مديريت علمي و كارآ در گوشه گوشه اين واحد بود. استقبال و بدرقه صميمانه مديران ارشد و مسوولان روابط عمومي اين مجتمع از ديگر نكات مورد توجه هيات بازديدكننده بود. در راه بازگشت از اين سايت، اغلب اعضاي ايتاليايي همراه، به دفعات اعلام کردند كه «باورنكردني و دور از انتظارمان بود، چقدر همه چيز در حد عالي قرار داشت.» كارخانه ديگري كه مورد بازديد هيات قرار گرفت كارخانه اي در رشته مواد غذايي (ماكاروني و اسپاگتي) بود؛ كارخانه اي به غايت تميز، زيبا، مرتب و منظم. در جاي جاي اين مجموعه بزرگ نقش اعمال مديريت علمي و عملي كاملاديده مي شد. در راه بازگشت، دوستان ايتاليايي مان بارها گفتند: «واقعا افتخارآميز است.» آنها مي گفتند در اطراف رم واحدهايي به اين بزرگي و با اين درجه از توانمندي نداريم.
    توضيح دادم كه با وجود اينكه در راه صنعتي شدن در ايران، محدوديت هاي زيادي وجود داشت و وجود دارد، با اين وجود در اقصي نقاط ايران، واحدهاي اينچنيني و بزرگ تر و كوچك تر فراوان ديده مي شود. به آنها گفتم كه اگر ايراني فرصت و ابزار كافي در اختيارش قرار بگيرد، شاهكار خلق مي کند. خلاصه همراه دوستان ايتاليايي با حس خوبي به تهران برگشتيم، ولي در سراسر شب اين فكر من را در بر گرفته بود كه چرا ما نسبت به اين توانمندي ها غافليم و اين گونه فرصت ها را از دست مي دهيم. در مواقع بحراني به ياري صنايع نمي شتابيم، در مواقع فراواني فراموشش مي كنيم، قوانين ياري دهنده صنعت را اجرايي نمي كنيم، تشكل هاي در برگيرنده صنعتي را به بازي نمي گيريم. به طور كلي، صنايع را قبول نداريم و همراهي اين بخش را در حركت هاي اقتصادي مغتنم نمي داريم. در نهايت نه آنها را به طور كامل رها كرده ايم و نه آنها را مسوولانه حمايت كرده ايم. هر روز بر مبناي مصلحت صرف، يك طرفه سياست گذاري مي كنيم و باد مي كاريم و توفان درو مي كنيم. اميد به اينكه دولت تدبير و اميد به كمك ساير سطوح تاثيرگذار، فرصت باقيمانده را دريابد و به ياري واحدهايي بشتابد كه هنوز رمقي براي سرپا ماندن دارند. 

منبع: اتاق تهران 

نظرات
ADS
ADS
پربازدید