سام قريبيان: بازیگر نیستم ولی بازی می‌کنم | اتاق خبر
کد خبر: 349647
تاریخ انتشار: 20 خرداد 1395 - 07:35
«من بازیگر حرفه‌ای نیستم. بازیگری فرمول دارد و کسی که شغلش بازیگری است باید از فرمول‌های خاصی پیروی کند تا بازیگر باشد، بازیگر بماند و پیشرفت کند. من چون از آن فرمول‌ها تبعیت نمی‌کنم بازیگر نیستم ولی بازی می‌کنم. تاکید می‌کنم بازی کردن دلیلی بر بازیگر بود

به گزارش اتاق خبر، سام قریبیان را شاید به‌خاطر بازی در فیلم‌های سینمایی «خط ویژه» و «نیم‌رخ‌ها» یا سریال‌های تلویزیونی «تنهایی لیلا» و «رهایی» یا نمایش‌های «بوی قهوه و بلال و کباب» و «یک کلیک کوچولو» بشناسید اما او بیشتر از آن‌که خود را به عنوان بازیگر بشناسد، خود را کارگردان می‌داند. این روزها می‌توانید سام قریبیان را روی صحنه تماشاخانه مسعودیه در «نگاهمان می‌کنند» ببینید؛ نمایشی که هر شب ساعت 21 روی صحنه می‌رود. آنچه در ادامه می‌خوانید، گفت‌و‌گویی است با سام قریبیان به مناسبت اجرای «نگاهمان می‌کنند» و حضور او روی صحنه تئاتر که برای بار سوم تکرار می‌شود.

بازیگر نیستم ولی بازی می‌کنم

 

روی صحنه رفتن «نگاهمان می‌کنند» با فراز و فرود‌های بسیاری همراه بود. با توجه به این‌که در این فاصله مشغله زیادی هم در حوزه سینما داشته‌اید چگونه خودتان را با این تغییرات وقف دادید؟

بار اول تابستان‌سال 93 بود که محمد‌رضا اصلی برای نمایش «نگاهمان می‌کنند» با من تماس گرفت و گفت پنجم آبان‌ماه سال 93 در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر نوبت اجرا گرفته است چون در تابستان تماس گرفته بود و من هنوز پروانه ساخت فیلم سینمایی «360 درجه» را نگرفته بودم پیشنهاد او را پذیرفتم. متن نغمه ثمینی برای من فرستاده شد و من فارغ از نقش، به‌شدت از نمایشنامه خوشم آمد. حدود سه هفته گذشت و هیچ خبری نشد و من فکر کردم حتما نظرشان عوض شده است. در همین حین پروانه ساخت «360 درجه» در 22 مرداد‌ماه سال 93 صادر شد.

کمی بعد اصلی با من تماس گرفت و ضمن عذرخواهی گفت که با وجود قول‌هایی که به او داده بودند نتوانسته نوبت اجرایش را قطعی کند و از من خواست هر زمان توانست سالن بگیرد در «نگاهمان می‌کنند» حضور داشته باشم. همان زمان به او گفتم با توجه به این‌که متن را دوست دارم اگر هنگام نوبت اجرای او مشغول کار دیگری نباشم می‌پذیرم.

این ماجرا گذشت تا این که او عید ‌نوروز سال 94 با من تماس گرفت و گفت در ماه‌های دی و بهمن در سالن استاد ناظر‌زاده‌کرمانی تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه خواهد رفت با این که می‌دانستم بهمن ماه به‌دلیل برگزاری جشنواره تئاتر و فیلم فجر زمان خوبی برای اجرا نیست پذیرفتم و با توجه به این‌که از فروردین ماه سال 94 به او قول داده بودم هیچ کار دیگری را برای بهمن‌ماه همان سال نپذیرفتم چنانچه حتی وسوسه شدم هم‌زمان بازی در فیلمی را که پیشنهاد شده بود قبول کنم ولی در آخرین دقایق انصراف دادم تا تمرکز بیشتری روی تئاتر داشته باشم.

اشاره کردید که فارغ از نقش، متن جذبتان کرد. سام قریبیان متن «نگاهمان می‌کنند» را چگونه می‌بیند؟

من تا قبل از «نگاهمان می‌کنند» افتخار ملاقات حضوری با نغمه ثمینی را نداشتم ولی چند نمایشنامه از وی خوانده بودم. وقتی متن را می‌خواندم هر لحظه مطمئن‌تر می‌شدم که اندیشه‌ای قوی پشت این متن است و پردازش درست این اندیشه مرا به یاد رمان «1984» اثر جورج اورول انداخت. به نظرم «نگاهمان می‌کنند» به آثار اورول بسیار نزدیک بود مخصوصا در اپیزود سوم با بازی من و مسعود کرامتی این استراق سمع یا به قول متن، استراق بصر به وضوح دیده می‌شد. این چیزی است که نه فقط در جامعه ما که در همه دنیا قابل مشاهده است.

نکته دیگری که در متن نظر مرا جلب کرد ورود تکنولوژی و عدم ورود فرهنگ استفاده از آن بود. آیا ما فرهنگ استفاده از فیس‌بوک، توئیتر و اینستاگرام را داریم؟ چه می‌شود که با حساب‌های کاربری غیر واقعی در صفحه اینستاگرام افراد مشهور از لغاتی استفاده می‌کنیم که هیچ‌وقت رو‌در‌رو توان به زبان آوردن آن را نداریم؟ این پنهان شدن و میل به ورود به حریم خصوصی دیگران بدون شناخته شدن خودمان از کجا ریشه می‌گیرد؟ این که به دیگران اثبات کنیم که ما می‌توانیم شما را ببینیم و رصد کنیم بدون این‌که شناخته شویم از کجا می‌آید؟ ما تکنولوژی استفاده از فضای مجازی را داریم ولی باید از خودمان بپرسیم آیا فرهنگش را هم داریم؟

 

 

سال 93 در دومین تجربه حضور روی صحنه در نمایش اپیزودیک «یک کلیک کوچولو» به کارگردانی احمد سلیمانی و محمدرضا کوهستانی بازی کردید. برایتان جالب نبود که سومین تجربه تئاتری‌تان هم نمایشی اپیزودیک است؟

جالب است که مانند «نگاهمان می‌کنند» من در اپیزود سوم «یک کلیک کوچولو» حضور داشتم و محمد‌رضا اصلی بدون دیدن آن نمایش از من برای حضور در «نگاهمان می‌کنند» دعوت کرده بود. برای خودم هم جالب است که در اپیزود سوم دو کار اپیزودیک به صورت متوالی حضور دارم.

 

کمی از «نگاهمان می‌کنند» فاصله بگیریم. سام قریبیان خود را بازیگر می‌داند یا کارگردان؟

من بازیگر حرفه‌ای نیستم. بازیگری فرمول دارد و کسی که شغلش بازیگری است باید از فرمول‌های خاصی پیروی کند تا بازیگر باشد، بازیگر بماند و پیشرفت کند. من چون از آن فرمول‌ها تبعیت نمی‌کنم بازیگر نیستم ولی بازی می‌کنم. تاکید می‌کنم بازی کردن دلیلی بر بازیگر بودن من نیست.

من در حوزه کارگردانی در سینما نهایتا می‌توانم دو سال یک فیلم بسازم ولی بازیگر حداقل می‌تواند سالی دو فیلم بازی کند. حضور من در دنیای بازیگری برای این است که بتوانم خودم را به‌روز نگه دارم و با محدود کردن خودم به دنیای فیلمسازی از جریان سینما جدا نمانم. بازیگری به من کمک می‌کند نقاط ضعف و قوتم را بشناسم. این گونه است که وقتی می‌خواهم فیلمی بسازم تجربیات بازیگری‌ام به کمکم می‌آید.

 

هنگامی که تصمیم می‌گیرید در اثری حضور داشته باشید، بیشتر به چه فاکتورهایی توجه می‌کنید؟

چیزی که برای من مهم است متن خوب است. من در تلویزیون و سینما متن‌های زیادی را رد کرده‌ام. در تلویزیون که فقط در دو سریال «رهایی» و «تنهایی لیلا» حضور داشتم و بعد از آن بی‌اغراق شش یا هفت پیشنهاد را رد کردم. دلیل اصلی این کار نبود متن خوب است.

تلویزیون متن خوب آماده و کامل ندارد و من نمی‌توانم با این سیستم ارتباط برقرار کنم هر چند که بارها و بارها شنیده‌ام با متن چه کار داری؟! پولت را بگیر و برو! اما من نمی‌توانم این‌گونه باشم؛ به عنوان مثال سریال «رهایی» نوشته علی طالب‌آبادی به نظر من متن بسیار خوبی داشت، متنی که پیش از شروع فیلمبرداری نوشته شده و کامل بود نه در حین آن و قبل از فیلمبرداری برای خوانده شدن به ما داده شد. به نظرم تلویزیون باید در کل سیستمش بازنگری کند که امیدوارم با حضور مدیر جدید این اتفاق رخ دهد.

 

بعد از متن چه چیزی برایتان مهم است؟

اگر متن خوب باشد و نقش خوب نباشد باز هم قبول نمی‌کنم. اگر در بهترین متن هم با نقشم ارتباط برقرار نکنم آن را نخواهم پذیرفت. گاهی پیش آمده است که با نقش خوب در متن بد راحت‌تر کنار آمده‌ام تا با نقش بد در متن خوب. نکته سوم همبازی‌های من و عوامل پشت صحنه هستند. من، دلی کار می‌کنم و چندان برای حضور در یک اثر هنری به دنبال محاسبات آن‌چنانی نیستم.

 

می‌توان گفت همین عامل باعث می‌شود که تنوع نقش آن چنانی در کارنامه‌تان دیده نشود؟

شاید؛ خیلی‌ها به من می‌گویند: «نمی‌ترسی از این که در نقش‌های منفی کلیشه شوی؟» قصد مقایسه ندارم ولی پاسخ من این است که مگر فرامرز قریبیان کلیشه شد؟! او پنجاه سال فقط نقش مثبت بازی کرد. معتقدم نقش منفی یا مثبت بازیگر را کلیشه نمی‌کند.

 

می‌دانیم که این روزها مشغول تمرین در نمایش جدید حمید امجد هستید. تمرینات امجد از دید قریبیان چگونه است؟

حمید امجد لطف کرد و برای نمایش جدیدش که براساس متن «سه خواهر و دیگران» روی صحنه می‌رود به من پیشنهاد بازی داد. «سه خواهر و دیگران» متن سنگینی است، نقش من در این نمایش متفاوت است و به عنوان کلاس درس به آن نگاه می‌کنم. تمرینات حمید امجد برای من کارگاهی آموزشی است که به‌شدت لذت‌بخش است با توجه به این‌که من تئاتری نیستم در تمرینات «سه خواهر و دیگران» تجربه جالبی را از سر می‌گذرانم.

 

بجز تمرین حمید امجد در حوزه تئاتر کار دیگری در دست دارید؟

بی‌شرمی می‌کنم و کاری را به کارگردانی خودم روی صحنه می‌برم. نمایشی که از شهریور ماه بر اساس متن «دوباره بنواز سم» اثر وودی آلن اجرا می‌شود. ترجمه‌ای که از این نمایشنامه در بازار نشر بود را بررسی کردم و آن چنان که باید توجه‌ام را جلب نکرد و تصمیم گرفتم بر اساس متن انگلیسی که در اختیار داشتم تغییراتی در آن ایجاد کنم تا به متن اصلی وفادارتر باشد.

 

 

..........................

بازیگر نیستم ولی بازی می‌کنم

پدر از دید پسر

پدرم حدود یک سالی ایران نبود و دو سه هفته‌ای می‌شود که برگشته است. حدود 10 روز پیش هم به تماشای «نگاهمان می‌کنند» نشست چون مدتی ایران نبود دو نمایش قبلی مرا ندیده بود. فرامرز قریبیان به شدت انسان منظمی است و باید ساعت 11 شب بخوابد چون هر روز ساعت پنج صبح بیدار می‌شود. هیچ چیز نباید نظم فرامرز قریبیبان را به هم بزند، (با خنده) می‌خواهد تئاتر پسرش باشد یا فیلمبرداری. زندگی او کاملا سیستماتیک است.

برایم جالب بود که قریبیان بعد از دیدن نمایش از منظر تخصصی خودش که بازیگری است گفت من بیشتر از هر چیز بازی‌ها را دوست داشتم. بازی هر شش نفرمان را دوست داشت و به نظرش از لحاظ بازی اپیزودها یک‌دست بودند.

 

 

نرگس کیانی

منبع:صبا

 

کلید واژه ها :
نظرات
ADS
ADS
پربازدید