چالش اجاره بها برای نسل جوان بریتانیا | اتاق خبر
کد خبر: 352972
تاریخ انتشار: 31 خرداد 1395 - 13:54
جمعی از کارشناسان اقتصادی ـ با گرایش در حوزه مسکن ـ در بریتانیا پس از برگزاری جلسات متعدد مباحثه و تبادل‌نظر در اتاق فکر موسسه مشاوره سیویتاس، با انتشار نتایج این مباحثات در قالب یک گزارش رسمی هشدارگونه اعلام کردند.

به گزارش اتاق خبر، افراد متعلق به نسل گذشته ـ به طور عام آن دسته از شهروندان بریتانیایی که در خلال سال‌های پس از جنگ جهانی دوم متولد شده‌اند ـ در مقایسه با فرزندان‌شان که در سال‌های اخیر برای تامین مسکن و سرپناه هزینه‌های زیادی را متحمل شده و می‌شوند، سود قابل توجهی کسب کرده‌اند. این گزارش درواقع آخرین مورد از مجموعه گزارش‌های برجسته‌ای به شمار می‌رود که با عنوان «نابرابری نسلی» در ماه‌های اخیر منتشر و در آن اعلام شده است که جمعیت مسن‌تر جامعه بریتانیا بابت افزایش قیمت مسکن از منافع خوبی بهره‌مند می‌شوند در صورتی که فرزندان همین افراد برای تامین خانه و سرپناهی برای خودشان یا از سر اجبار باید مبالغ کلانی را بابت اجاره بهای منزل استیجاری پرداخت کرده و یا اینکه زیربار پرداخت اقساط سنگین وام‌های مسکن بانک‌ها و موسسات مالی و اعتباری بروند. عضو گروه تحقیق مسائل شهرنشینی و اجتماعی برای روشن‌تر کردن ابعاد مسائلی که به آنها اشاره شد این‌گونه توضیح می‌دهد: «در خلال دوره زمانی ۱۵ ساله حدفاصل سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ میلادی، میانگین درآمدهای شهروندان بریتانیایی معادل ۵۱ درصد افزایش پیدا کرد اما در طول همین دوره زمانی، متوسط قیمت منازل مسکونی تا ۱۳۲ درصد افزایش را به صورت واقعی به ثبت رساند. »پیترساوندرز پیامدهای اوضاع اشاره شده را به این ترتیب بیان می‌کند: «نتیجه و معنی ارقام و نرخ رشدهای ناهمخوان بالا این است که نسل جوان‌تر ما هم‌اکنون از این موضوع آگاه است که در صورت اخذ تصمیم قطعی برای خرید یک واحد مسکونی، باید انتظار داشته باشد که حجم بسیار بزرگتری از درآمدها و منابع پولی خود برای این خرید، هزینه کند و این اتفاقی است که تا پیش از این و حتی در دوران جوانی والدین آنها نیز رخ نداده بود. طرح‌های رادیکال پشنهاد شده از سوی کارشناسان که درپی تشکیل جلسات اتاق فکر تخصصی برای حل مشکل کنونی نسل جوان در زمینه تامین مسکن به ذهن‌شان خطور کرد به طور کلی و در یک کلام شامل فراهم کردن و ایجاد شرایط و پش‌نیازهای لازم در حوزه‌های مختلف مرتبط با حوزه مسکن برای بانک مرکزی انگلیس بود تا این بانک اطمینان حاصل کند که میانگین قیمت مسکن در این کشور در محدوده‌ای مرتبط و متناسب با میانگین درآمد عمومی مردم باقی مانده و بیش از حد دچار تغییر و افزایش نشود. یک پیشنهاد دیگر که حتی بسیار بحث برانگیزتر است، صدور اجازه برای مستاجرهایی است که در منازل متعلق به صاحب‌خانه‌های حقیقی بخش خصوصی بریتانیا سکونت دارند تا آنها نیز این حق را داشته باشند که ملزومات مورد نیاز خانه‌های‌شان را ـ مانند مستاجرانی که به شیوه مالکیت مشترک ملزومات منازل مسکونی، اجاره‌نشین هستند ـ خودشان و براساس نیازهای‌شان تهیه کنند (و نه آنچه صاحبان این خانه‌ها مطابق سلیقه خودشان خریداری می‌کنند که بیشتر نیز بسیار گران‌تر بوده و بخش اعظم بار هزینه‌های آن بر دوش مستاجران می‌افتد. )
در این ارتباط ایده دومی هم وجود دارد که به وسیله جرمی کورباین از رهبران جزب کارگر انگلیس مطرح شده است. دولت محافظه کار کنونی انگلیس که قدرت را در دست دارد همراه با تمام احزاب سیاسی دیگر در این کشور ادعا می‌کنند که درباره تامین مسکن مقرون به صرفه برای خانوارهای جوان‌تر بریتانیا تعهد حرفه‌ای و قانونی دارند و در همین راستا، همانگونه که تغییرات و اصلاحات انجام شده در حوزه مالیات‌ها منجربه کاهش قدرت سرمایه‌گذاران حوزه ساخت‌وساز در بریتانیا شده است برای زوج‌های جوان نیز مجوعه‌ای از مشوق‌های انگیزشی معرفی شده تا کسانی که قصد خانه‌دار شدن دارند، برای پس‌انداز کردن و خرید خانه کمک‌های لازم را دریافت کنند. اما در عین حال خانوارهای جوان ـ و همچنین به شکلی فزاینده والدین آنها ـ در حال‌حاضر مشغول دست و پنجه‌نرم کردن با عواقب افزایش سرسام‌آور قیمت خرید مسکن در کشورشان هستند که سیرسعودی آن سر به آسمان گذاشته است.

۳ سال پیش، زوج تازه ازدواج کرده کریستینا و داربی مانینگ با عقد یک قرارداد اجاره منزل در جنوب لندن، یک واحد آپارتمان یک‌خوابه را با پرداخت مبلغ ۱۸ هزار پوند برای یک سال اجاره کردند. آنها براساس درآمد سالانه (قبل از کسر مالیات) ۴۵ هزار پوندی‌شان قبل از کسر مالیات اقدام به تهیه مسکن مورد نظر خودشان با اجاره بهای اشاره شده کرده بودند.
اما این زوج ۲۷ و ۳۰ ساله پس از پرداخت صورت‌حساب‌های مخارج ماهانه، مالیات و هزینه‌های رفت و آمدشان، دامنه عمل بسیار کوچکی در زمینه پس‌انداز کردن بخشی از درآمدهای خود در هر ماه داشتند. خانم مانینگ می‌گوید: «آن شرایط به هیچ‌وجه شبیه زندگی کردن نبود. ما یک برگه بودجه ماهانه برای خودمان تهیه کرده بودیم و به‌سختی می‌توانستیم در هر ماه از پس آن برآییم. » در سال ۲۰۱۴م این زوج به این فکر افتادند که اگر به طور موقتی یک حرکت بازگشت به عقب انجام داده و مدتی را در منزل والدین کریستینا بگذرانند می‌توانند پول بیشتری را برای تهیه یک خانه بهتر پس‌انداز کنند. آنها از انجام این کار اکراه داشتند اما امیدوار بودند که با این حرکت و تغییر شرایط بتوانند پول کافی کنار بگذارند تا تبدیل به سرمایه‌ای شود و به وسیله آن بتوانند فرصت مناسبی را برای رشد کسب و کار آقای مانینگ به‌عنوان متخصص طراح شبکه فراهم کنند.
کریستینا در این باره تاکید می‌کند: «هیچ کسی دوست ندارد به عنوان یک زوج ازدواج کرده در خانه پدر و مادر همسرش زندگی کند. مادر من عاشق آن بود که ما را در کنار خودش داشته باشد اما در عین حال از این واقعیت که ما نمی‌توانیم برای خودمان یک واحد آپارتمان تهیه کنیم و به صورت مستقل زندگی خودمان را داشته باشیم متنفر بود. »
پس از گذشت ۶ ماه از این اقدام زوج مانینگ، آنچه در عمل اتفاق افتاد این بود که آنها به خانه جدیدی نقل مکان کردند که به صورت مشترک با یک زوج دیگر از دوستان‌شان و پرداخت ماهانه مبلغ ۶۷۵ پوند توسط هر یک از دو زوج جوان اجاره کرده بودند.
این اجاره بهای جدید کمتر از نصف مبلغی بود که برای منزل استیجاری پیشین خود در جنوب لندن می‌پرداختند و امکانات و نحوه چینش و کیفیت آنها بسیار پایین‌تر از حد ایده‌آل برای همه آنها بود به‌ویژه برای زوجی که در انتظار به‌دنیا آمدن فرزندشان در ماه نوامبر (آبان) هستند. با توجه به این شرایط، آقای مانینگ پذیرفته است که از ایده توسعه کسب و کارش منصرف شود و به دنبال یک موقعیت شغلی جدید پرسودتر در لندن برود. او معتقد است که می‌تواند درآمد سالانه‌ای بین ۳۵ تا ۵۰ هزار پوند داشته باشد و همسرش کریستینا نیز فکر می‌کند که قادر است با کار پاره‌وقت سالانه بیش از ۸ هزار پوند درآمد کسب کند. در نهایت با وجود امکاناتی که با شرایط این زوج سازگار است آنها نتوانسته‌اند خانه مناسبی در لندن پیدا کنند که اجاره ماهانه آن کمتر از ۱۵۰۰ پوند باشد و با توجه به این شرایط زوج مانینگ در همان موقعیتی قرار گرفته‌اند که دو سال قبل آن را رها کرده بودند یعنی هزینه کردن همه درآمدی که کسب می‌کنند و این جدا از فشار مالی اضافی دیگری است که به‌زودی و پس از تولد فرزندشان به آنها تحمیل می‌شود. مخمصه‌ای که زوج مانینگ گرفتار آن شده‌اند به طور فزاینده‌ای در انگلیس شایع است. براساس گزارش موسسه غیرانتفاعی مسکن بریتانیا در حال حاضر دوسوم جمعیت زیر ۴۵ سال در این کشور در وضعیت «زندگی در انتظار» به سر می‌برند زیرا قادر به پیدا کردن مسکن مناسب نیستند.
بنابر ادعای این موسسه، در حال حاضر در میان جمعیت جوان بریتانیا بسیاری از رویدادها و تصمیم‌های مهم و به عبارت دیگر نقاط عطف زندگی آنها مانند اقدام به ازدواج، بچه‌دار شدن، انجام تغییرات در حرفه و کسب و کار یا استفاده از فرصت‌های تجاری و مواردی از این دست به دلیل گرانی مسکن یا به تاخیر انداخته شده و یا به طور کلی رها و کنار گذاشته می‌شوند.
براساس گزارش گروه کمپین تامین مسکن بریتانیا، میانگین نرخ اجاره‌بها برای یک واحد آپارتمان دوخوابه در بریتانیا بیش از ۳۰ درصد متوسط حقوق ماهانه مردم است اما نسل جوان خانوارها در لندن برای اجاره یک خانهدوخوابه باید ۵۲ درصد حقوق ماهانه خود را به این امر اختصاص دهند.

منبع: صمت

نظرات
ADS
ADS
پربازدید