به گزارش اتاق خبر، به نقل از ساعت ۲۴- شهروندان ایرانی همانند همتایان خود در سایر جامعههای مدرین حق رای خود را یک امتیاز یا مبلغی پول در مالکیت خویش میپندارند که برای هزینه کردن آن کالاها و خدمات گوناگون را قیمتگذاری کرده و آنچه برایش بیشترین مطلوبیت را دارد را انتخاب و حق رای خود را به او اختصاص میدهد.
از این نظر است که گفته میشود اصولگرایان هنوز در سبد کالای خرید شهروندان قرار ندارند چون هنوز فردی را معرفی نکردهاند تا با حسن روحانی رییسجمهور مستقر و شناخته شده مقایسه شود و در ترجیح سبد رای مردم قرار گیرد. اصولگرایان بر پایه تجربههای خویش به این نتیجه رسیدهاند که کالای نهایی خود را روزی عرضه کنند که احساس کنند بهترین روز عرضه است و میتواند صاحبان رای را شگفتزده کرده و آنها را تشویق کند حق رای خود را به او اختصاص دهند. از حالا تا آن روز اما آنها افرادی را در ویترین قرار دادهاند و نوعی ابهام در تمایلات صاحبان حق رای ایجاد کرده اند که سرانجام کدام فرد به عنوان انتخاب نهایی باید به مصاف روحانی بیاید.
این ابهامآفرینی شمشیری دو لبه است که تا حالا لبه حذف نمایندگان اصولگرایان از سبد رای مردم بیشتر عمل کرده است. شهروندان ایرانی اکنون احساس میکنند که انشعابکنندگان پیدا و پنهان جریان اصولگرایی نیز آدم رایآور و نیرومندی ندارند و یا اینکه حب ریاست جمهوری آنقدر در دل شماری از آنها ریشه دوانده است که حاضر نیستند کنار بروند و ممکن است برخلاف ظاهری که حفظ میشود ناگهان بساط اتحاد جمع شود. اما از طرف اصلاحطلبان که حالا به صراحت نفر اول و کاندیدای نهایی خود را انتخاب کردهاند نیز برخی نارساییها، کژیها و کاستیها هست که باید هر روز در برطرف کردن آن گامهایی برداشته شود.
به گزارش ساعت ۲۴، کارشناسان و فعالان سیاسی و آگاهان به مسایل انتخابات باورشان این است که کاندیدای اصلاحطلبان باید هر چه زودتر گروهی از نیرومندترین پشتیبانان خود را برگزیده و آنها را به نبرد عریان با تندخوها بفرستد. مایه و دستمایه این تبرد و مجادله کلامی – قلمی افشاگری در باره همه کاستیها و ناراستیهای مدعیان تندخو است. تندخوها کارنامه سفیدی در کارها ندارند و میتوان نمرههای مردودی پرشماری در اجرای کارهای محوله به آنها در همه سالهای اخیر داد. باز کردن بیشتر مشت آنها در اجرای کارها در ۸ سالی که همه نهادهای قدرت دراختیارشان بود کاری است که باید انجام شود.
علاوه بر این دولت باید آشکارتر از هر زمان دیگری دخل و خرج عمومی کشور را در هر جایی که ممکن است به ویژه در بخش مصارف بودجه کل کشور باز کند تا از این ناحیه کمتر ضربه بخورد. تندخوها از بردباری و مدارای دولت و اجباری که در نگفتن برخی خرجها دارد به بدترین روش استفاده کرده و آمار و ارقام دروغ میدهند. دولت تا جایی که ممکن است و به امنیت عمومی آسیب نمیرسد تنگاهای دخل و خرج را بازگو کند.
اگر دولت تصورش این است که میتواند در جاهایی با تندخوها کار بیاید اشتباه اساسی کرده است. بیان صریح و تند و بهنگام آنچه درباره کاندیداهای احتمالی وجود دارد شرط اصلی رقابت است و باید این اتفاق بیفتد. اگر مدارای دولت در باره رفتار و گرفتار تندخوها از اعتدال خارج و به ترس نزدیک شود آنها گامهای بعدی در تخفیف دولت را برمیدارند و نمیتوان سد راه آنها شد.
