الزام ثبت تشکل های کارگری و کارفرمایی در وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی | اتاق خبر
کد خبر: 117495
تاریخ انتشار: 7 تیر 1394 - 13:00
دلاور نظری/ مدیر کل سازمانهای کارگری و کارفرماییSahifa بحث تشکل گرایی یکی از مهمترین سیاست های اقتصادی به جهت تقویت بخش خصوصی و تفویض اختیارات دولت است. در این میان یکی از مسائلی که چالشی پیش روی تشکل ها محسوب می شود توانایی تشکل ها برای استقلال مالی است. در حال حاضر چند گروه تشکل زیر پوشش وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی فعالیت می کنند. یک سری از تشکل ها دارای سابقه قدیمی هستند و بعضی دیگر بعد از انقلاب ایجاد شده اند. البته بعضی در قالب صنفی ثبت شده اند ولی عنوان های سندیکایی را هم یدک می کشند. تشکل های کارفرمایی از طرق مختلف کمک می شوند و بیشتر آنها از نظر مالی وضعیت مناسبی دارند. گرچه ما هم به آنها کمک هایی می کنیم ولی این برای همه نیست. تشکل های قدیمی وضعیت مثبتی دارند و از قدیم در سمینارهای داخلی و خارجی شرکت می کنند و حضور خوبی دارند. شوراهای اسلامی کار تشکل های دیگری هستند که با توجه به استفاده از امکانات کارفرمایان در محل واحدهای تولیدی و خدماتی وضعیتی مناسب دارند. گرچه به مرور شوراهای اسلامی به دلایلی دیگر نتوانستند مثل اوایل انقلاب رشد کنند. نمایندگان کارگران و انجمن های صنفی نیز بسیار خوب فعال هستند. انجمن های صنفی را باید تقسیم بندی کرد. بعضی به قدری وضعشان خوب است که به سایر انجمن ها هم کمک می کنند مانند انجمن صنفی کارگران ساختمانی که علی رغم تصور کلی درباره کارگران ساختمانی بسیار توانمند هستند و از نظر دخل و خرج غنی هستند. علت این است که انجمن صنفی کارگران ساختمانی به خاطر قانون مجلس شورای اسلامی که به آنها اختیار شناسایی کارگران ساختمانی و معرفی به سازمان تأمین اجتماعی برای بیمه تأمین اجتماعی را داده است. به همین دلیل این انجمن مبالغی را برای عضویت دریافت می کند که آنها را در شرایط خوبی قرار داده است و حتی به سایر تشکل ها کمک می کند. از دیگر تشکل های قوی می توان به انجمن صنفی کامیون داران و تشکل های بازنشستگان است. ضعف در برخی تشکل ها بیشتر به این دلیل است که اعضای آن تشکل فعال نیستند و برای تشکلشان وقت کافی را نمی گذارند. در برخی تشکل ها دولت موظف به همکاری و ارائه خدمات است. مثلا انجمن صنفی کامیون داران سازمان پایانه ها محل در اختیار آنها می گذارد و تسهیلات مختلفی به آنها می دهد. علت اصلی این است که خودشان هم فعال هستند و اعضای زیادی دارند. مشکل اساسی این است که برخی تشکل ها اسامی بزرگی دارند و کارشان با اهمیت است ولی پراکنده هستند پس نمی توانند خود را سازماندهی کنند. در کل تشکل های کارفرمایی مانند خودروسازان، قطعه سازان، نفت و پتروشیمی نیازی به کمک دولت ندارند بلکه برای برگزاری سمینار و همایش ما را هم یاری می کنند. تشکل های کارگری هم تعداد زیادی از آنها وضعیت خوبی دارند و حق عضویت می گیرند. انجمن های بازنشستگان هم وضعیت خوبی دارند. باید در نظر داشت که همه این تشکل ها غیرانتفاعی هستند و وظیفه دارند تقاضای اعضای خود را از دستگاه های ذی ربط پیگیر شوند. در این میان یک مسئله اساسی قیومیت وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی بر تشکل های کارگری و کارفرمایی است. نهادهای دیگری مانند اتاق بازرگانی که در رسانه ها بسیار فعال هستند گاهی خود را متولی این تشکل ها نیز نشان می دهند در حالی که بر اساس قانون باید وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی متولی اصلی این بخش باشد. در حال حاضر بسیاری از اعضای اتاق بازرگانی در تشکل های ثبت شده در وزارت کار نیز عضو هستند ولی ضعف در اطلاع رسانی دستاوردهای بزرگ وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی را مغفول واقع کرده است. در حال حاضر انجمن های کارفرمایی ما در در خارج از کشور بیشتر از داخل شناخته شده اند چرا که این انجمن ها عضو سازمان جهانی کانون کارفرمایان هستند. از طرح های آینده وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی می توان به طرح توانمندسازی تشکل ها اشاره کرد و امید این است که بتوانیم تشکل های کارگری و کارفرمایی را ساماندهی اساسی نماییم.
مطالب مرتبط
نظرات
ADS
ADS
پربازدید