تشکل هایی از جنس "ما" برای "من" | اتاق خبر
کد خبر: 16105
تاریخ انتشار: 4 دی 1390 - 15:05
مانی جمشیدی تشکل ها همواره نقش سازنده ای در بهبود وضعیت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعه ایفا نموده و تلاش کرده اند از طریق تفاهم و ارتباط با یکدیگر و با به وجود آوردن نوعی اجماع مدنی راهکارهایی را برای حل مسائل ارائه نمایند. در حوزه اقتصادی نیز برای رسیدن به بخش خصوصی قدرتمند باید با تقویت مسوولیت پذیری و پاسخگویی، باور کار گروهی و تشکلی را در کشور نهادینه کرد، چرا که تشکل های اقتصادی در صورت حرکت در مسیر درست قادرند در کاهش هزینه های تولید، افزایش صادرات و شکوفایی اقتصاد، کنترل بازار، بهبود کیفیت و افزایش بهره وری نقش کلیدی را ایفا کنند. از همین رو  با نگاهی اجمالی به کارنامه تشکل های صنعت غذا می توان عملکرد آنان را در نوع خود با توجه به امکانات موجود، سابقه فعالیت و شرایط اقتصادی  قابل قبول دانست، اما درتشکل های کلان و جامع تر صنعت غذا همواره به دلیل نبود روحیه جمع گرایی، منیت ها و فردگرایی ها بر نگاه و روحیه جمع گرایی قالب شده است. نزدیک به یک دهه فعالیت تشکل های کلان صنعت غذا در دو طیف انجمن متخصصین علوم و صنایع غذایی ایران و کانون انجمن های صنفی صنایع غذایی نشان می دهد که این تشکل ها در بسیاری از موارد گرفتار منفعت طلبی های خاص شخصی و گروهی شده و از اهداف و برنامه های اساسی و مهم خود دور مانده اند. در اواخر دهه 70 انجمن متخصصین علوم و صنایع غذایی در نبود تشکلی اجرایی و مهجور ماندن صنعت غذا، بار سنگین رهبری صنعت غذا در بعد علمی واجرایی و معرفی توانمندی ها ، پتانسیل ها و اهمیت ذاتی این صنعت به جامعه و دولتمردان را به دوش کشید، اما در اوایل دهه 80 عملکرد این انجمن با انتقادات شدیدی از سوی انجمن های صنفی صنعت غذا همراه شد و انجمن های صنایع غذایی به دلیل حضور و اعمال نظر برخی افراد خاص و اختلاف در نوع مدیریت و  روش های اجرایی اعمال شده در آن مجموعه، به فکر تاسیس تشکلی اجرایی و جامع متشکل از انجمن های صنفی افتادند و به همین منظور کانون انجمن های صنفی صنایع غذایی ایران در همان سال های آغازین دهه 80 به منظور انسجام بخشیدن به فعالیت های صنعت غذا و همراستایی بخش های مختلف و جلوگیری از تکروی و اعمال نظرات شخصی تشکیل شد. کانون در دوره اول فعالیت خود توانست با به کارگیری توانمندی های موجود و حضور در مجامع تصمیم گیری و با امضای تفاهم نامه های مختلف با سازمان ها و ادارات دولتی جایگاه خود را تحکیم بخشد و به عنوان تشکل فراگیر صنعت غذا مقبول نظر افتد، اما طی سال های اخیر به رغم وجود پتانسیل های فراوان و شرایط مطلوب ایجاد شده پس از تغییرات سیاسی و اقتصادی در کشور متاسفانه آفت فردگرایی دامن گیر آن شد و به همان راهی رفت که گردانندگان آن روزی منتقدش بودند. تورهای کانونی ها که قرار بود فعالان صنعت غذا را با فناوری روز آشنا کند اغلب به بیراهه رفت و به مقصد نرسید، نمایشگاه هایی که امید می رفت منابع مالی کانون را تامین کند دخلش با خرجش همخوانی نداشت ، همایش ها و مراسم هایی که قرار بود محلی برای عرض اندام و قدرت نمایی صنعت غذا و بیان دیدگاه ها و نقطه نظرات فعالان این عرصه باشد با اقبالی اندک و صندلی های خالی مواجه شد (تا جایی که به جرات می توان گفت حضور افراد سرشناس صنعت غذا در این مراسم ها حتی به اندازه تعداد انگشتان دست نیز نرسید)، تشکل های بزرگ و مهم صنعت غذا که خود از موسسان کانون بودند از آن فاصله گرفتند و در آخر تشکلی که قرار بود از منافع جمعی صنعت غذا حمایت کند نیز سکوی پرتاب افرادی خاص شد. حال به نظر می رسد دست اندرکاران و بزرگان صنعت غذا باید برای رفع این معضل بزرگ چاره ای بیندیشند و با تغییر اساسی در ساختار،  نگاه ، روش و منش اداره آن  از زوال این تشکل ارزشمند جلوگیری کنند و بابی را بگشایند تا این نهاد فراگیر صنعت غذا برخلاف روح حاکم بر اکثر تشکل های کشور همیشه از جنس "ما" باقی بماند.
مطالب مرتبط
نظرات
ADS
ADS
پربازدید