دعایی که امام سجاد(ع) در روز عرفه خواندند + صوت | اتاق خبر
کد خبر: 370410
تاریخ انتشار: 22 شهریور 1395 - 04:04
این دعا از امام سجاد(ع) در صحیفه سجادیه آمده است.

عرفه، روزی است که خداوند بندگان خویش را به عبادت و طاعت خود فراخوانده و جود و احسان خود را برای ایشان گسترانیده و شیطان در این روز خوار و حقیرتر از دیگر اوقات است. دعای امام سجاد(ع) در روز عرفه یکی از ادعیه نقل شده برای این روز مبارک در صحیفه سجادیه است که در ادامه متن و ترجمه آن را می خوانید.


اَلْحَمْدُ للَّهِ رَبِ‏ الْعالَمینَ، اَللَّهُمَّ لَکَ‏الْحَمْدُ بَدیعَ السَّمواتِ  
سپاس خداى را که پروردگار جهانیان است، بار خدایا تو را سپاس اى پدید آورنده آسمانها  
  
وَ الْاَرْضِ، ذَاالْجَلالِ وَ الْاِکْرامِ، رَبَّ الْاَرْبابِ، وَ اِلهَ کُلِّ  
و زمین، اى صاحب جلال و بزرگوارى، اى ربّ ارباب، و معبود  
  
مَاْلُوهٍ، وَ خالِقَ کُلِّ - مَخْلُوقٍ، وَ وارِثَ کُلِّ شَىْ‏ءٍ، لَیْسَ  
هر معبود و آفریننده هر آفریده، و وارث هر چیز، اى که چیزى  
 
کَمِثْلِهِ شَىْ‏ءٌ، وَلا یَعْزُبُ عَنْهُ عِلْمُ شَىْ‏ءٍ، وَ هُوَ بِکُلِّ - شَىْ‏ءٍ  
شبیه تو نیست، و علم چیزى از تو پنهان نمى‏‌باشد، بلکه بر هر چیز  
  
مُحیطٌ، وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَىْ‏ءٍ رَقیبٌ، اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ،  
احاطه‏‌دارى، و نسبت‏ به هر چیز نگهبانى، تویى خدایى که جز تو خدایى نیست،  
  
الْاَحَدُ الْمُتَوَحِّدُ، الْفَرْدُ الْمُتَفَرِّدُ، وَ اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ،  
که یکتاى بى‏‌همتایى، و فرد بى‏‌مانندى، تویى خدایى که جز تو خدایى نیست،  
  
الْکَریمُ الْمُتَکَرِّمُ، - الْعَظیمُ الْمُتَعَظِّمُ، - الْکَبیرُ الْمُتَکَبِّرُ، وَ اَنْتَ  
که بزرگوار و بخشنده، و بزرگ در نهایت بزرگى، و کبیر و متکبرى، و تویى  
  
اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، الْعَلِىُّ الْمُتَعالِ، الشَّدیدُ الْمِحالِ، وَ اَنْتَ  
خدایى که جز تو خدایى نیست، بلند مرتبه و بلند پایه، و شدید الانتقامى، و تویى   
 
اللَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ، الرَّحْمنُ الرَّحیمُ، الْعَلیمُ الْحَکیمُ، وَ  
خدایى که جز تو خدایى نیست، که بخشنده و مهربان و دانا و حکیمى، و    
 
اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، السَّمیعُ الْبَصیرُ، الْقَدیمُ الْخَبیرُ، وَ  
تویى خدایى که جز تو خدایى نیست، که شنوا و بینا و قدیم و خبیرى، و   
 
اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ الاَّ اَنْتَ، الْکَریمُ الْاَکْرَمُ، الدّآئِمُ الْاَدْوَمُ  
تویى خدایى که‏ جز تو خدایى نیست، که کریمى و از همه کریم‏ترى، و همیشگى و جاویدى،   
 
، وَ اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، الْاَوَّلُ قَبْلَ کُلِّ اَحَدٍ، وَ الْاخِرُ  
و تویى خدایى که جز تو خدایى نیست، که پیش از هر کس و هر چیزى، و بعد  
  
بَعْدَ کُلِّ - عَدَدٍ، وَ اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، الدّانى فى عُلُوِّهِ،  
از هر شمار و هر چیزى، و تویى خدایى که جز تو خدایى نیست، که در نهایت بلندى خود نزدیک،  
 
وَالْعالى فى دُنُّوِه، وَ اَنْتَ‏اللَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ، ذُوالْبَهآءِ وَالْمَجْدِ،  
و در نزدیکى خود بلندى، و تویى خدایى که جز تو خدایى نیست، که صاحب بها و مجد،  
  
وَالْکَبْرِیآءِ وَالْحَمْدِ، وَاَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ، الَّذى اَنْشَاْتَ  
و کبریا و ستایشى، و تویى خدایى که جز تو خدایى نیست، خدایى که همه چیز را  
  
الْاَشْیآءَ مِنْ غَیْرِ سِنْخٍ، وَ صَوَّرْتَ ما صَوَّرْتَ مِنْ غَیْرِ  
بدون اصل پدید آوردى، و صورت هر چیز را بدون  
  
مِثالٍ، وَ ابْتَدَعْتَ الْمُبْتَدَعاتِ بِلاَ احْتِذآءٍ، اَنْتَ الَّذى  
نمونه صورت دادى، و آفریده‏ها را منهاى اقتباس ساختى، تویى که هر چیز را  
  
قَدَّرْتَ کُلَّ شَىْ‏ءٍ تَقْدیراً، وَ یَسَّرْتَ کُلَّ شَىْ‏ءٍ تَیْسیراً، وَ  
دقیقاً اندازه‏گیرى کردى، و هر چیز را براى انجام تکلیفش روبراه نمودى، و  
 
دَبَّرْتَ ما دُونَکَ تَدْبیراً، اَنْتَ الَّذى لَمْ یُعِنْکَ عَلى‏ خَلْقِکَ  
ماسواى خود را سر و سامان دادى، تویى که در ایجاد موجودات  
  
شَریکٌ، وَلَمْ یُوازِرْکَ فى‏اَمْرِکَ وَزیرٌ، وَلَمْ یَکُنْ لَکَ مُشاهِدٌ  
شریکى به کمکت برنخاست، و در فرمانروائیت وزیرى تو را یارى نداد، و برایت شاهد (بر آفرینش)  
  
وَ لا نَظیرٌ، اَنْتَ الَّذى اَرَدْتَ فَکانَ حَتْماً ما اَرَدْتَ، وَ  
و نظیرى نبود، تویى که اراده فرمودى پس اراده‏ات حتمى شد، و  
  
قَضَیْتَ فَکانَ عَدْلاً ما قَضَیْتَ، وَ حَکَمْتَ فَکانَ نِصْفاً ما  
قضاوت کردى و قضاوتت بر اساس عدل بود، و حکم فرمودى پس حکمت  
  
حَکَمْتَ، اَنْتَ‏الَّذى لایَحْویکَ مَکانٌ، وَلَمْ یَقُمْ لِسُلْطانِکَ  
بر مبناى انصاف بود، تویى که مکانى تو را فرا نمى‏گیرد، و سلطه‏اى در برابر سلطه‏ات  
  
سُلْطانٌ، وَ لَمْ یُعْیِکَ بُرْهانٌ وَ لا بَیانٌ، اَنْتَ الَّذى اَحْصَیْتَ  
بر پا نخاسته، و برهان و بیانى حضرتت را عاجز ننموده، تویى که هر چیز را  
  
کُلَّ شَىْ‏ءٍ عَدَداً، وَجَعَلْتَ لِکُلِّ - شَىْ‏ءٍ اَمَداً، وَ قَدَّرْتَ کُلَّ  
به شمار آوردى، و براى هر چیز مدتى قرار دادى، و هر چیز را   
 
شَىْ‏ءٍ تَقْدیراً، اَنْتَ الَّذى قَصُرَتِ الْاَوْهامُ عَنْ ذاتِیَّتِکَ،  
اندازه گرفتى، تویى که پرنده‏هاى اوهام به کنه ذاتت نرسیدند،  
  
وَ عَجَزَتِ الْاَفْهامُ عَنْ کَیْفِیَّتِکَ، وَلَمْ تُدْرِکِ‏الْاَبْصارُ مَوْضِعَ  
و فهمها از درک کیفیتت ناتوان شدند، و چشمها موضعت را  
 
اَیْنِیَّتِکَ، اَنْتَ الَّذى لا تُحَدُّ فَتَکُونَ مَحْدُوداً، وَ لَمْ تُمَثَّلْ  
درنیافتند، تویى که برایت حدّى نیست تا محدود گردى، و حضرتت را مانندى  
  
فَتَکُونَ مَوْجُوداً، وَ لَمْ تَلِدْ فَتَکُونَ مَوْلُوداً، اَنْتَ الَّذى لا  
نیست تا به مثل و مانند ادراک شوى، و فرزندى نیاوردى تا خود نیز زائیده شده باشى، تویى که برایت  
  
ضِدَّ مَعَکَ فَیُعانِدَکَ، وَ لا عِدْلَ لَکَ فَیُکاثِرَکَ، وَ لا نِدَّ لَکَ  
همتایى نیست تا با تو به معارضه برخیزد، و همانندى ندارى تا با تو پهلو زند، و نظیرى برایت نیست  
  
فَیُعارِضَکَ، اَنْتَ الَّذِى ابْتَدَأَ وَ اخْتَرَعَ! وَ اسْتَحْدَثَ  
تا با تو عرض وجود کند، تویى که آغاز کردى و اختراع نمودى، و پدید آوردى  
  
وَ ابْتَدَعَ، وَ اَحْسَنَ صُنْعَ ما صَنَعَ، سُبْحانَکَ! ما اَجَلَّ  
و بدون نمونه آفریدى، و هر چه را ساختى نیکو ساختى، پاک و منزهى، چه بزرگ است  
 
شَاْنَکَ! وَ اَسْنى‏ فِى الْاَماکِنِ مَکانَکَ،! وَ اَصْدَعَ بِالْحَقِّ  
شأنت! و چه بلند است در میان جایگاهها جایگاهت! و چه آشکار کننده حق است  
 
فُرْقانَکَ! سُبْحانَکَ مِنْ لَطیفٍ ما اَلْطَفَکَ! وَ رَؤُوفٍ ما  
فرقانت! پاکى تو اى صاحب لطفى که چه بسیار است لطفت! و رئوفى که چه فزون است   
 
اَرْأفَکَ! وَ حَکیمٍ ما اَعْرَفَکَ! سُبْحانَکَ مِنْ مَلیکٍ ما  
رأفتت! و حکیمى که چه بسیار است شناسائیت! پاکى تو اى پادشاهى که چه شکوهمند است  
 
اَمْنَعَکَ! وَجَوادٍ ما اَوْسَعَکَ! ، وَ رَفیعٍ ما اَرْفَعَکَ! ذُو الْبَهآءِ  
پادشاهیت! و بخشنده‏‌اى که چه پهناور است سفره کرمت! و والایى که چه والاست قدر و مرتبه‏ات،  
 
وَالْمَجْدِ، وَالْکِبْرِیآءِ وَالْحَمْدِ. سُبْحانَکَ! بَسَطْتَ بِالْخَیْراتِ  
تو صاحب بهاء و مجد و کبریایى و حمدى. پاکى تو، دست قدرتت را به خوبیها  
  
یَدَکَ، وَ عُرِفَتِ الْهِدایَهُ مِنْ عِنْدِکَ، فَمَنِ الْتَمَسَکَ لِدینٍ  
گشوده‏‌اى، و هدایت از جانب تو شناخته شده، پس هر کس تو را براى دین  
 
اَوْ دُنْیا وَجَدَکَ. سُبْحانَکَ! خَضَعَ لَکَ مَنْ جَرى‏ فى  
یا دنیا بخواهد تو را مى‏‌یابد. پاک و منزهى، هر که در عرصه علم تو قرار گرفته در پیشگاهت خاضع،  
  
عِلْمِکَ، وَخَشَعَ لِعَظَمَتِکَ مادُونَ عَرْشِکَ، وَ انْقادَ لِلتَّسْلیمِ  
و هرچه در زیر عرش توست در مقابل بزرگیت خاشع، و همه مخلوقاتت در پیشگاه تو ریسمان تسلیم  
 
لَکَ کُلُّ خَلْقِکَ. سُبْحانَکَ! لاتُحَسُّ وَ لا تُجَسُّ وَ لا تُمَسُّ،  
به گردن انداخته است. پاکى تو که با حواس برون و درون درک نشوى، و قابل لمس نمى‏باشى،  
  
وَ لا تُکادُ وَ لا تُماطُ وَلا تُنازَعُ وَلا تُجارى‏ وَلا تُمارى‏  
و احدى را قدرت حیله‏گرى و کنارزدن، و کشمکش و دعوا و غلبه و جدال و  
  
و َلا تُخادَعُ وَ لا تُماکَرُ. سُبْحانَکَ! سَبیلُکَ جَدَدٌ، وَاَمْرُکَ رَشَدٌ،  
فریب و مکر با تو نیست. پاکى تو که راهت هموار، و برنامه‏ات صواب،  
  
وَ اَنْتَ حَىٌّ صَمَدٌ. سُبْحانَکَ! قَوْلُکَ حُکْمٌ، وَ قَضآؤُکَ  
و تو زنده و مرجع حاجتهایى. پاکى تو، گفتارت حکمت، و فرمانت  
  
حَتْمٌ، وَ اِرادَتُکَ عَزْمٌ. سُبْحانَکَ! لا رادَّ لِمَشِیَّتِکَ  
حتمى، و اراده‏ات جزمى است. پاکى تو، خواسته‏ات را رد کننده‏اى نیست،  
   
، وَ لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِکَ. سُبْحانَکَ! باهِرَ الْایاتِ، فاطِرَ  
و کلماتت را تغییر دهنده‏اى نمى‏باشد. پاکى تو، اى دارنده آیات روشن، اى پدید آورنده  
  
السَّمواتِ، بارِئَ النَّسَماتِ، لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً یَدُومُ  
آسمانها، اى آفریننده جانها، سپاس تو را سپاسى که به  
  
بِدَوامِکَ، وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً خالِداً بِنِعْمَتِکَ، وَ لَکَ  
دوامت دائم ماند، و تو را سپاس سپاسى که به نعمتت همیشه بپاید، و تو  
  
الْحَمْدُ حَمْداً یُوازى صُنْعَکَ، وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً یَزیدُ  
را سپاس سپاسى که با احسانت برابرى کند، و تو را سپاس سپاسى که بر   
 
عَلى‏ رِضاکَ، وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً مَعَ حَمْدِ کُلِّ حامِدٍ، وَ  
خشنودیت بیفزاید، و سپاس تو را سپاسى که با سپاس هر سپاسگزارى توأم باشد، و  
  
شُکْراً یَقْصُرُ عَنْهُ شُکْرُ کُلِّ - شاکِرٍ، حَمْداً لایَنْبَغى اِلاَّ  
شکرى که شکر هر شاکرى از آن‏کوتاه آید، سپاسى که سزاوار غیر تو نباشد،   
 
لَکَ، وَلایُتَقَرَّبُ بِهِ اِلاَّ اِلَیْکَ، حَمْداً یُسْتَدامُ بِهِ الْاَوَّلُ،  
و وسیله تقرب به غیر حضرتت نشود، سپاسى که موجب دوام سپاس اول،  
 
وَ یُسْتَدْعى‏ بِهِ دَوامُ الْاخِرِ، حَمْداً یَتَضاعَفُ عَلى‏ کُرُورِ  
و به دنبال داشتن دوام سپاس پایانى شود، سپاسى که بر گردش زمانها چند  
 
الْاَزْمِنَهِ، وَ یَتَزایَدُ اَضْعافاً مُتَرادِفَهً، حَمْداً یَعْجِزُ عَنْ  
برابر گردد، و به افزایش‏هاى پى در پى فزونى یابد، سپاسى که فرشتگان   
 
اِحْصآئِهِ الْحَفَظَهُ، وَ یَزیدُ عَلى‏ ما اَحْصَتْهُ فى کِتابِکَ  
حافظ اعمال از شمردنش عاجز شوند، حمدى که از شماره اعمال بندگان که ملائکه در کتاب  
 
الْکَتَبَهُ، حَمْداً یُوازِنُ عَرْشَکَ الْمَجیدَ، وَ یُعادِلُ کُرْسِیَّکَ  
تو مى‏‌نویسند افزون باشد، سپاسى که با عرش برینت هموزن باشد، و با کرسى بلندت  
 
الرَّفیعَ، حَمْداً یَکْمُلُ لَدَیْکَ ثَوابُهُ، وَ یَسْتَغْرِقُ کُلَّ جَزآءٍ  
معادل نشان دهد، سپاسى که پاداشش از جانب تو کامل گردد، و مزدش همه مزدها را  
  
جَزآؤُهُ، حَمْداً ظاهِرُهُ وَفْقٌ لِباطِنِهِ، وَ باطِنُهُ وَفْقٌ لِصِدْقِ  
فرا گیرد، سپاسى که ظاهرش با باطنش، و درونش با صدق نیّت وفق دهد،  
  
النِّیَّهِ، حَمْداًلَمْ یَحْمَدْکَ خَلْقٌ مِثْلَهُ، وَلایَعْرِفُ اَحَدٌ سِواکَ  
سپاسى که هیچ آفریده به مثل آن تو را سپاس ننموده باشد، و جز تو هیچ کس  
 
فَضْلَهُ، حَمْداً یُعانُ مَنِ اجْتَهَدَ فى تَعْدیدِهِ، وَ یُؤَیَّدُ مَنْ  
فضل آن را نشناسد، سپاسى که هر کس در فراوان آوردنش زحمت کشد یارى گردد، و هر که در کامل   
 
اَغْرَقَ نَزْعاً فى تَوْفِیَتِهِ، حَمْداً یَجْمَعُ ما خَلَقْتَ مِنَ الْحَمْدِ،  
آوردنش نهایت کوشش را به کار برد تأیید شود، سپاسى که هر چه سپاس آفریده‏اى را دارا باشد،  
  
وَ یَنْتَظِمُ ما اَنْتَ خالِقُهُ مِنْ بَعْدُ، حَمْداً لا حَمْدَ اَقْرَبُ  
و هر چه را پس از این به وجود آورى در برگیرد، سپاسى که هیچ سپاس از آن اِلى‏ قَوْلِکَ مِنْهُ، وَ لا اَحْمَدَ مِمَّنْ یَحْمَدُکَ بِهِ، حَمْداً یُوجِبُ  
به کلام تو نزدیکتر، و هیچ کس از آن کس که بر این گونه سپاس گوید سپاس گزارتر نباشد، سپاسى که  
 
بِکَرَمِکَ الْمَزیدَ بِوُفُورِهِ، وَ تَصِلُهُ بِمَزیدٍ بَعْدَ مَزیدٍ طَوْلاً  
به کرمت باعث افزونى نعمت و وفور آن گردد، و از باب احسان پس از هر فزونى آن را   
 
مِنْکَ، حَمْداً یَجِبُ لِکَرَمِ وَجْهِکَ، وَ یُقابِلُ عِزَّ جَلالِکَ.  
به فزونى دیگر برسانى، سپاسى که با بزرگوارى ذات تو واجب آمده، و با جلال و عظمت تو برابر باشد.  
  
رَبِّ صَلِّ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، الْمُنْتَجَبِ الْمُصْطَفَى  
بار خدایا بر محمد و آل محمد که انتخاب شده و برگزیده  
  
الْمُکَرَّمِ الْمُقَرَّبِ، اَفْضَلَ صَلَواتِکَ، وَ بارِکْ عَلَیْهِ اَتَمَّ  
و گرامى و مقرب درگاه توست بهترین درودهاى خود را بفرست، و او را به کاملترین 
  
بَرَکاتِکَ، وَ تَرَحَّمْ عَلَیْهِ اَمْتَعَ رَحَماتِکَ. رَبِّ صَلِّ عَلى‏  
برکاتت برکت عنایت کن، و پر بهره‏ترین رحمتت را نصیب او فرما. خداوندا بر محمد و آلش  
  
مُحَمَّدِ وَالِهِ، صَلوهً زاکِیَهً لاتَکُونُ صَلوهٌ اَزْکى‏ مِنْها، وَصَلِّ  
درود فرست، درودى بالنده که هیچ درودى از آن بالنده‏تر نباشد، و بر او درودى  
   
عَلَیْهِ صَلوهً نامِیَهً لا تَکُونُ صَلوهٌ اَنْمى‏ مِنْها، وَ صَلِّ  
فزاینده فرست که درورى از آن فزاینده‏تر نباشد، و بر او دوردى  
  
عَلَیْهِ صَلوهً راضِیَهً لا تَکُونُ صَلوهٌ فَوْقَها، رَبِّ صَلِّ عَلى‏  
پسندیده فرست که دورى برتر از آن نباشد، پروردگارا بر  
  
مُحَمَّدٍ وَالِهِ، صَلوهً تُرْضیهِ وَتَزیدُ عَلى‏ رِضاهُ، وَصَلِّ عَلَیْهِ  
محمد و آلش درود فرست، درودى که وى را خشنود سازد و بیش از رضایش باشد، و بر  
 
صَلوهً تُرْضیکَ وَتَزیدُ عَلى‏ رِضاکَ لَهُ، وَ صَلِّ - عَلَیْهِ صَلوهً  
او درودى فرست که تو را خشنود سازد و بیش از رضایت از او باشد، و بر او درودى فرست    
 
لاتَرْضى‏ لَهُ اِلاَّ بِها، وَ لا تَرى‏ غَیْرَهُ لَها اَهْلاً. رَبِّ صَلِّ عَلى  
که براى او جز به آن خشنود نشوى، و غیر او کسى را شایسته آن ندانى. پروردگارا بر محمد وآلش  
‏  
 مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، صَلوهً تُجاوِزُ رِضْوانَکَ، وَ یَتَّصِلُ اتِّصالُها  
درود فرست، درودى که از رضاى تو فراتر رود، و دوامش به دوام تو متصل  
 
بِبَقآئِکَ، وَلایَنْفَدُ کَما لاتَنْفَدُ کَلِماتُکَ. رَبِّ صَلِّ عَلى‏  
گردد، و پایان نپذیرد چنانکه کلمات تو پایان نگیرد. پروردگارا بر محمد و آلش  
  
مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، صَلوهً تَنْتَظِمُ صَلَواتِ مَلائِکَتِکَ وَ اَنْبِیآئِکَ  
درود فرست، درودى برابر همه درودهاى فرشتگان و پیمبران  
  
وَ رُسُلِکَ وَ اَهْلِ طاعَتِکَ، وَ تَشْتَمِلُ عَلى‏ صَلَواتِ عِبادِکَ  
و فرستادگان تو و آنان که اهل طاعت تو باشند، و شامل بر درود بندگانت  
  
مِنْ جِنِّکَ وَ اِنْسِکَ وَ اَهْلِ اِجابَتِکَ، وَ تَجْتَمِعُ عَلى‏ صَلوهِ  
از جنّ و انس و پذیرندگان دعوتت گردد، و درود هر که را    
 
کُلِّ مَنْ ذَرَاْتَ وَ بَرَاْتَ مِنْ اَصْنافِ خَلْقِکَ. رَبِّ صَلِّ عَلَیْهِ  
از انواع مخلوقات خود که آفریده‏اى و پدید آورده‏اى در برگیرد. خداوندا بر او و آلش  
  
وَ الِهِ، صَلوهً تُحیطُ بِکُلِّ صَلوهٍ سالِفَهٍ وَ مُسْتَاْنَفَهٍ، وَ صَلِّ  
درود فرست، درودى که بر هر درود گذشته و تازه‏اى محیط باشد، و  
 
عَلَیْهِ وَ عَلى‏ الِهِ، صَلوهً مَرْضِیَّهً لَکَ وَ لِمَنْ دُونَکَ، وَ تُنْشِئُ مَعَ  
بر او و آلش درود فرست, درودی که نزد تو و غیر تو پسندیده باشد، و در کنار آن  
 
ذلِکَ صَلَواتٍ تُضاعِفُ مَعَها تِلْکَ الصَّلَواتِ عِنْدَها،  
درودهایى بیافرینى که آن درودهاى گذشته را چند برابر کنى،  
  
 
وَ تَزیدُها عَلى‏ کُرُورِ الْاَیّامِ زِیادَهً فى تَضاعیفَ لا یَعُدُّها  
و با دور روزگار چندان بر آن اضافه کنى که غیر تو از شمارش آن ناتوان  
 
غَیْرُکَ. رَبِّ صَلِّ عَلى‏ اَطآئِبِ اَهْلِ بَیْتِهِ الَّذینَ اخْتَرْتَهُمْ  
باشد. خداوندا درود فرست بر پاکیزه‏تران از اهل بیت او که ایشان را براى اجراى فرمان خود انتخاب  
  
لِأمْرِکَ، وَ جَعَلْتَهُمْ خَزَنَهَ عِلْمِکَ، وَ حَفَظَهَ دینِکَ، وَ  
کرده‏اى، و آنان را گنجینه‏داران علم و حافظان دین و  
  
خُلَفآءَکَ فى‏اَرْضِکَ، وَ حُجَجَکَ عَلى‏ عِبادِکَ، وَ طَهَّرْتَهُمْ  
خلفاى خود در زمین، و حجت‏هاى خویش بر بندگانت قرار داده‏اى، و به اراده خود ایشان را  
 
مِنَ الرِّجْسِ وَالدَّنَسِ تَطْهیراً بِاِرادَتِکَ، وَجَعَلْتَهُمُ الْوَسیلَهَ  
از پلیدى به تمام معنى پاک کرده‏اى، و آنان را وسیله‏اى به سوى - خود،   
 
اِلَیْکَ، وَالْمَسْلَکَ اِلى‏ جَنَّتِکَ. رَبِّ صَلِّ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ،  
و راه بهشت خود نموده‏اى. خداوندا بر محمد و آلش درود فرست،  
  
صَلوهً تُجْزِلُ لَهُمْ بِها مِنْ نِحَلِکَ وَ کَرامَتِکَ، وَ تُکْمِلُ لَهُمُ  
درودى که به سبب آن بخشش و بزرگواریت را در حق ایشان بزرگ گردانى، و هر گونه  
 
الْاَشْیآءَ مِنْ عَطایاکَ وَ نَوافِلِکَ، وَ تُوَفِّرُ عَلَیْهِمُ الْحَظَّ مِنْ  
عطا و احسانت را درباره ایشان کامل کنى، و بهره آنان را از  
عَوآئِدِکَ وَ فَوآئِدِکَ. رَبِّ صَلِّ عَلَیْهِ وَ عَلَیْهِمْ صَلوهً لا اَمَدَ  
تمام عوائد و فوائد خود سرشار نمایى. الها بر او و بر ایشان درودى فرست که  
  
فى اَوَّلِها، وَ لا غایَهَ لِأمَدِها، وَ لا نِهایَهَ لِاخِرِها. رَبِّ صَلِّ  
آغازش را مرزى، و مدّتش را پایانى، و آخرش را نهایتى نباشد. خداوندا برایشان  
  
عَلَیْهِمْ زِنَهَ عَرْشِکَ وَ مادُونَهُ، وَ مِلْاَسَمواتِکَ وَ ما فَوْقَهُنَّ،  
درودى فرست همپایه عرش و آنچه زیر عرش است، و به گنجایش آسمانها و آنچه فوق آنهاست،   
 
وَعَدَدَ اَرَضیکَ وَ ما تَحْتَهُنَّ وَ ما بَیْنَهُنَّ، صَلوهً تُقَرِّبُهُمْ  
و به شمار زمینهایت و آنچه زیر آنها و میانشان قرار دارد، درودى که آنان را بدان سبب  
 
مِنْکَ زُلْفى‏، وَتَکُونُ لَکَ وَ لَهُمْ رِضًى، وَ مُتَّصِلَهٌ بِنَظآئِرِهِنَّ  
به کمال قرب خود رسانى، و براى تو و ایشان رضا و خشنودى باشد، و براى همیشه  
  
اَبَداً. اَللَّهُمَّ اِنَّکَ اَیَّدْتَ دینَکَ فى کُلِّ اَوانٍ بِاِمامٍ اَقَمْتَهُ عَلَماً  
به نظائر آن متصل گردد. خداوندا تو در هر زمان دینت را به سبب رهبرى بر حق تأیید کردى و او را نشانه‏اى  
  
لِعِبادِکَ، وَ مَناراً فى بِلادِکَ، بَعْدَ اَنْ وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِکَ،  
براى بندگانت، و مشعلى فروزان در شهرهایت بپا داشتى، پس از آنکه ریسمان او را به ریسمان خود وصل کردى،  
  
وَ جَعَلْتَهُ الذَّریعَهَ اِلى‏ رِضْوانِکَ، وَ افْتَرَضْتَ طاعَتَهُ، وَ  
و او را سبب دستیابى به رضاى خود ساختى، و طاعتش را بر همه واجب نمودى، و  
 
حَذَّرْتَ مَعْصِیَتَهُ، وَ اَمَرْتَ بِامْتِثالِ اَوامِرِهِ، وَ الْاِنْتِهآءِ عِنْدَ  
از نافرمانیش بیم دادى، و به اطاعت دستوراتش، و باز ایستادن از  
  
نَهْیِهِ، وَ اَلاَّیَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدِّمٌ، وَلایَتَاَخَّرَ عَنْهُ مُتَاَخِّرٌ، فَهُوَ  
نواهیش، و پیشى نجستن بر او، و واپس نماندن از حضرتش فرمان دادى، پس او  
  
عِصْمَهُ اللاَّئِذینَ، وَ کَهْفُ الْمُؤْمِنینَ، وَ عُرْوَهُالْمُتَمَسِّکینَ،  
پناه پناهندگان، و ملجأ اهل ایمان، و دستاویز چنگ‏زنندگان،  
  
وَ بَهآءُ الْعالَمینَ. اَللَّهُمَّ فَاَوْزِعْ لِوَلِیِّکَ شُکْرَ ما اَنْعَمْتَ  
و جمال جهانیان است. الها، ولىّ خود را به سپاس آنچه بر او انعام کردى  
 
بِهِ عَلَیْهِ، وَ اَوْزِعْنا مِثْلَهُ فیهِ، وَاتِهِ مِنْ لَدُنْکَ سُلْطاناً نَصیراً،  
الهام کن، و ما را نیز به شکر نعمت وجود رهبر برحق ملهم نما، و از نزد خویش قدرتى یارى دهنده به او ببخش،  
 
وَ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً یَسیراً، وَ اَعِنْهُ بِرُکْنِکَ الْاَعَزِّ، وَ اَشْدُدْ اَزْرَهُ،  
و درهاى کامیابى را سهل و آسان به رویش باز کن، و او را به قوى‏ترین تکیه‏گاه خود مدد ده، و او را پشت گرم ساز،  
 
وَ قَوِّ عَضُدَهُ، وَ راعِهِ بِعَیْنِکَ، وَاحْمِهِ بِحِفْظِکَ، وَ انْصُرْهُ  
و بازویش را توان بخش، و به‏نظر لطف و عنایت خود مراقبت کن، و به حفظ خویش حمایت نما، و او را به    
 
بِمَلائِکَتِکَ، وَامْدُدْهُ بِجُنْدِکَ الْاَغْلَبِ، وَ اَقِمْ بِهِ کِتابَکَ  
ملائکه خود یارى ده، و به نیرومندترین سپاهت مدد رسان، و کتاب  
 
وَ حُدوُدَکَ وَ شَرآئِعَکَ وَ سُنَنَ رَسُولِکَ صَلَواتُکَ اللَّهُمَّ  
و حدود و شرایعت و سنت‏هاى رسولت را - که صلواتت بر او   
 
عَلَیْهِ وَ الِهِ، وَ اَحْىِ بِهِ ما اَماتَهُ الظّالِمُونَ مِنْ مَعالِمِ دِینِکَ،  
و آلش باد - به وسیله او بر پادار، و آنچه از علائم آئینت را که اهل تجاوز میرانده‏اند به‏وسیله او زنده‏کن،   
 
وَ اجْلُ بِهِ صَدآءَ الْجَوْرِ عَنْ طَریقَتِکَ، وَ اَبِنْ بِهِ الضَّرّاءَ  
و از برکت وجودش زنگار ستم از طریقت خود پاک فرما، و ناهموارى را از جادّه خود  
  
مِنْ سَبیلِکَ، وَ اَزِلْ بِهِ النّاکِبینَ عَنْ صِراطِکَ، وَ امْحَقْ  
برطرف کن، و به وسیله او آنان را که انحراف از راهت گزیده‏اند از سر راه بردار، و آنان را که  
  
بِهِ بُغاهَ قَصْدِکَ عِوَجاً، وَ اَلِنْ جانِبَهُ لِأوْلِیآئِکَ، وَابْسُطْ یَدَهُ  
قصد ایجاد کجى دارند از عرصه‏گاه حیات ریشه کن فرما، و دلش را در حق دوستانت نرم، و دستش  
  
عَلى‏ اَعْدآئِکَ، وَهَبْ لَنا رَاْفَتَهُ وَ رَحْمَتَهُ وَ تَعَطُّفَهُ وَ تَحَنُّنَهُ،  
را بر دشمنات گشوده ساز، و رأفت و رحمت و عطوفت و مهربانیش را به ما ارزانى دار،  
  
وَاجْعَلْنا لَهُ سامِعینَ مُطیعینَ، وَ فى رِضاهُ ساعینَ، وَ اِلى‏  
و ما را از گوش دهندگان و اطاعت کنندگان وى قرار ده، و در راه خشنودى حضرتش پوینده، و در  
  
نُصْرَتِهِ وَ الْمُدافَعَهِ عَنْهُ مُکْنِفینَ، وَ اِلَیْکَ وَ اِلى‏ رَسُولِکَ -  
یارى و دفاع از او مددکار قرار ده، و بدین ترتیب به حضرت تو و رسول بزرگوارت   
 
صَلَواتُکَ اللَّهُمَّ عَلَیْهِ وَ الِهِ - بِذلِکَ مُتَقَرِّبینَ. اَللَّهُمَّ وَ صَلِّ  
-که درودت بر او و آلش باد- تقرب جوئیم. الها، و بر دوستان ایشان درود فرست  
 
عَلى‏ اَوْلِیآئِهِمُ الْمُعْتَرِفینَ بِمَقامِهِمْ، اَلْمُتَّبِعینَ مَنْهَجَهُمْ،  
که به مقامشان اعتراف دارند، و پیرو راهشان هستند،  
 
اَلْمُقْتَفینَ اثارَهُمْ، اَلْمُسْتَمْسِکینَ بِعُرْوَتِهِمْ، اَلْمُتَمَسِّکینَ  
و دنباله‏رو آثارشان، و چنگ زننده به دستاویزشان، و متمسّک  
 
بِوِلایَتِهِمْ، اَلْمُؤْتَمّینَ بِاِمامَتِهِمْ، اَلْمُسَلِّمینَ لاَِمْرِهِمْ،  
به ولایتشان، و اقتدا کننده به امامتشان، و تسلیم امرشان،  
  
اَلْمُجْتَهِدینَ فى طاعَتِهِمْ، اَلْمُنْتَظِرینَ اَیّامَهُمْ، اَلْمآدّینَ اِلَیْهِمْ  
و کوشنده در فرمانبرداریشان، و منتظر حکومتشان، و چشم دوخته  
  
اَعْیُنَهُمْ، اَلصَّلَواتِ‏الْمُبارَکاتِ‏الزّاکِیاتِ‏النّامِیاتِ الْغادِیاتِ  
بر ایشانند، درودهاى پربرکت و پاکیزه و فزاینده‏اى که صبحگاهان و شامگاهان  
  
الرَّائِحاتِ، وَ سَلِّمْ عَلَیْهِمْ وَ عَلى‏ اَرْواحِهِمْ، وَ اجْمَعْ عَلَى  
در رسند، و درود فرست بر ایشان و بر ارواحشان، و کارشان را بر اساس   
 
التَّقْوى‏ اَمْرَهُمْ، وَ اَصْلِحْ لَهُمْ شُؤُونَهُمْ، وَ تُبْ عَلَیْهِمْ،  
تقوا فراهم‏آور، و احوالشان را به سامان‏آر، و توبه آنان را قبول فرما،  
 
اِنَّکَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحیمُ، وَ خَیْرُ الْغافِرینَ، وَ اجْعَلْنا  
زیرا که تو بسى توبه‏پذیر و مهربان، و بهترین آمرزندگانى، و ما را  
 
مَعَهُمْ فى دارِ السَّلامِ بِرَحْمَتِکَ، یا اَرْحَمَ الراحِمینَ.  
به رحمت خود در جایگاه امن و امان در کنار ایشان قرار ده، اى مهربان‏ترین مهربانان. 
  
اَللَّهُمَّ هذا یَوْمُ عَرَفَهَ، یَوْمٌ شَرَّفْتَهُ وَ کَرَّمْتَهُ وَ عَظَّمْتَهُ، نَشَرْتَ  
خداوندا، این روز عرفه روزى است که آن را شرافت و کرامت و عظمت دادى، سفره 
 
فیهِ رَحْمَتَکَ، وَ مَنَنْتَ فیهِ بِعَفْوِکَ، وَ اَجْزَلْتَ فیهِ عَطِیَّتَکَ،  
رحمتت را در آن گستردى، و با بخششت بربندگان منّت‏نهادى، و عطایت را در آن فراوان نمودى،  
  
وَ تَفَضَّلْتَ بِهِ عَلى‏ عِبادِکَ. اَللَّهُمَّ وَ اَنَا عَبْدُکَ الَّذى اَنْعَمْتَ  
و به وسیله‏اش بر بندگان خود احسان کردى. بارالها، و من آن بنده‏اى هستم که قبل از آفریدنش و پس از  
 
عَلَیْهِ قَبْلَ خَلْقِکَ لَهُ وَبَعْدَ خَلْقِکَ اِیّاهُ، فَجَعَلْتَهُ مِمَّنْ هَدَیْتَهُ  
خلقتش بر او انعام فرمودى، و او را از جمله کسانى قرار دادى که به آئین خود  
 
لِدینِکَ، وَ وَفَّقْتَهُ لِحَقِّکَ، وَ عَصَمْتَهُ بِحَبْلِکَ، وَ اَدْخَلْتَهُ  
رهبرى نمودى، و براى اداى حقّ خویش توفیق دادى، و او را با ریسمان خویش نگاه‏داشتى، و در  
  
فى‏حِزْبِکَ، وَاَرْشَدْتَهُ لِمُوالاهِ اَوْلِیآئِکَ، وَمُعاداهِاَعْدآئِکَ،  
حزب خود وارد کردى، و به دوستدارى دوستانت، و دشمنى دشمنانت رهنمون شدى،  
  
ثُمَّ اَمَرْتَهُ فَلَمْ یَاْتَمِرْ، وَ زَجَرْتَهُ فَلَمْ یَنْزَجِرْ، وَ نَهَیْتَهُ عَنْ  
و با این همه به او دستور دادى ولى اطاعت نکرد، و نهى فرمودى امّا باز نایستاد،  
  
مَعْصِیَتِکَ فَخالَفَ اَمْرَکَ اِلى‏ نَهْیِکَ، لا مُعانَدَهً لَکَ، وَ لاَ  
و از نافرمانى‏خود بر حذرش داشتى ولى پس از امر تو به سوى نهیت شتافت، نه از باب دشمنى باتو، و نه‏  
  
اسْتِکْباراً عَلَیْکَ، بَلْ دَعاهُ هَواهُ اِلى‏ ما زَیَّلْتَهُ، وَاِلى‏ ما  
از جهت گردنکشى در برابر تو، بلکه هواى نفس وى را به آنچه تواش از آن راندى و  
 
حَذَّرْتَهُ، وَ اَعانَهُ عَلى‏ ذلِکَ عَدُوُّکَ وَ عَدُوُّهُ، فَاَقْدَمَ عَلَیْهِ  
ترساندى کشاند، و دشمن تو و دشمن او وى را در این زمینه کمک داد، تا در عین معرفت‏  
 
عارِفاً بِوَعیدِکَ، راجِیاً لِعَفْوِکَ، واثِقاً بِتَجاوُزِکَ، وَ کانَ  
به تهدید تو دست به گناه زد، در حالى که به عفوت امیدوار، و به گذشتت اعتماد داشت، با وجود  
  
اَحَقَّ عِبادِکَ مَعَ ما مَنَنْتَ عَلَیْهِ اَلاَّیَفْعَلَ. وَها اَنَاذا بَیْنَ  
آن همه محبت که در حقش فرمودى شایسته‏ترین بندگانت بود که دامن آلوده نکند. و اینک من  
  
یَدَیْکَ صاغِراً ذَلیلاً خاضِعاً خاشِعاً خائِفاً مُعْتَرِفاً بِعَظیمٍ  
در برابرت خوار و ذلیل و خاضع و خاشع و ترسان و معترف به گناهان بزرگى  
  
مِنَ الذُّنُوبِ تَحَمَّلْتُهُ، وَ جَلیلٍ مِنَ الْخَطایَا اجْتَرَمْتُهُ،  
که بارش را بر دوش برداشته‏ام، و خطاهاى فراوانى که انجام داده‏ام ایستاده‏ام،   
 
مُسْتَجیراً بِصَفْحِکَ، لآئِذاً بِرَحْمَتِکَ، مُوقِناً اَنَّهُ لایُجیرُنى  
و به عفوت پناه آورده‏ام، و به رحمتت ملتجى شده‏ام، و حتم دارم که امان‏دهنده‏اى  
  
مِنْکَ مُجیرٌ، وَلایَمْنَعُنى مِنْکَ مانِعٌ، فَعُدْ عَلَىَّ بِما  
مرا از تو امان نمى‏دهد، و باز دارنده‏اى مرا از تو باز نمى‏دارد، پس آنچه را بر معصیت‏کار  
 
تَعُودُ بِهِ عَلى‏ مَنِ اقْتَرَفَ مِنْ تَغَمُّدِکَ، وَجُدْ عَلَىَّ بِما تَجُودُ  
مى‏پوشى به من عنایت کن، و عفوى که به تسلیم شونده به حضرتت مى‏بخشى  
  
بِهِ عَلى‏ مَنْ اَلْقى‏ بِیَدِهِ اِلَیْکَ مِنْ عَفْوِکَ، وَ امْنُنْ عَلَىَّ بِما  
بر من ببخش، و آمرزشى را که چون به شخص امیدوار مرحمت کنى  

لایَتَعاظَمُکَ اَنْ تَمُنَّ بِهِ عَلى‏ مَنْ اَمَّلَکَ مِنْ غُفْرانِکَ، وَاجْعَلْ  
در نظرت بزرگ نمى‏نماید بر من منّت بنه، و در این  
  
لى فى هذَا الْیَوْمِ نَصیباً اَنالُ بِهِ حَظّاً مِنْ رِضْوانِکَ،  
روز به من نصیبى مرحمت فرما که به سبب آن بهره‏اى از رضاى تو یابم، و از آنچه   
 
وَلا تَرُدَّنى صِفْراً مِمّا یَنْقَلِبُ بِهِ‏الْمُتَعَبِّدُونَ لَکَ مِنْ عِبادِکَ،وَاِنّى  
قسمت کوشندگان در عبادتت مى‏شود مرا تهیدست بر مگردان، و من  
  
وَ اِنْ لَمْ اُقَدِّمْ ما قَدَّمُوهُ مِنَ الصّالِحاتِ فَقَدْ قَدَّمْتُ تَوْحیدَکَ  
گرچه اعمال صالحه‏اى که آنان پیش فرستاده‏اند پیش نفرستاده‏ام ولى توحید  
 
وَ نَفْىَ الْأضْدادِ وَ الْاَنْدادِ وَ الْاَشْباهِ عَنْکَ، وَ اَتَیْتُکَ مِنَ  
تو و نفى هر گونه شبه یا همتا یا همانند را از وجود مبارکت قبول کرده و از همان  
  
الْاَبْوابِ الَّتى اَمَرْتَ اَنْ تُؤْتى‏ مِنْها، وَ تَقَرَّبْتُ اِلَیْکَ بِما  
راهها که فرمان داده‏اى تا از آن به سویت آیند آمده‏ام، و تقرب جستم به تو  
 
لایَقْرُبُ اَحَدٌ مِنْکَ اِلاّ بِالتَّقَرُّبِ بِهِ، ثُمَّ اَتْبَعْتُ ذلِکَ  
با آن وسیله‏اى که کسى جز با تقرب به آن به قرب حضرتت نرسد، و به‏دنبال آن دل  
  
بِالْاِنابَهِ اِلَیْکَ، وَ التَّذَلُّلِ وَ الْاِسْتِکانَهِ لَکَ، وَ حُسْنِ الظَّنِّ  
دادن به تو و خوارى و زارى در برابر و حسن ظن و اطمینان کامل به آنچه را  
 
بِکَ، وَ الثِّقَهِ بِما عِنْدَکَ، وَ شَفَعْتُهُ بِرَجآئِکَ الَّذى قَلَّ ما  
نزد توست بدرقه کرده‏ام، و امید به تو را که کمتر امیدوارى باداشتن آن  
 
یَخیبُ عَلَیْهِ راجیکَ، وَ سَاَلْتُکَ مَسْئَلَهَ الْحَقیرِ الذَّلیلِ  
نومید مى‏شود ضمیمه آن نمودم، و همانند درخواست شخص - کوچک خوار  

الْبآئِسِ‏الْفَقیرِالْخآئِفِ‏الْمُسْتَجیرِ، وَ مَعَ ذلِکَ خیفَهً وَتَضرُّعاً  
بینواى تهیدست ترسان پناه‏خواهنده از تو درخواست کردم، همراه با بیم و زارى  
  
وَ تَعَوُّذاً وَ تَلَوُّذاً، لا مُسْتَطیلاً بِتَکَبُّرِ الْمُتَکَبِّرینَ، وَ لا مُتَعالِیاً  
و امان‏طلبى و پناه‏خواهى، نه از روى گردنکشى ناشى از کبر متکبران، و نه از روى بلند پروازى   
 
بِدآلَّهِ الْمُطیعینَ، وَ لا مُسْتَطیلاً بِشَفاعَهِ الشّافِعینَ، وَ اَنَا  
ناشى از خاطرجمعى فرمانبرداران، و نه از روى برترى‏جویى بر پایه شفاعت شفیعان، و من  
  
بَعْدُ اَقَلُّ الْاَقَلّینَ، وَ اَذَلُّ الْاَذَلّینَ، وَ مِثْلُ الذَّرَّهِ اَوْ دُونَها.  
 
گذشته از این، کمترین کمتران، و خوارترین خواران، و همانند ذرّه یا کمتر از آنم.  
 
فَیامَنْ لَمْ یُعاجِلِ‏الْمُسیئینَ، وَلا یَنْدَهُ الْمُتْرَفینَ، وَیامَنْ یَمُنُّ  
پس اى آن که در عقاب بدکاران عجله نمى‏کنى، و فراخى عیش مترفین را ناگهان نمى‏گیرى، و اى که از  
 
بِاِقالَهِ الْعاثِرینَ، وَ یَتَفَضَّلُ بِاِنْظارِ الْخاطِئینَ، اَنَا الْمُسى‏ءُ  
لغزش لغزندگان درمى‏گذرى، و به خطاکاران مهلت مى‏دهى، منم آن بدکار  
  
الْمُعْتَرِفُ الْخاطِئُ الْعاثِرُ، اَنَا الَّذى اَقْدَمَ عَلَیْکَ مُجْتَرِئاً،  
معترف، خطاکار لغزش‏دار، منم که از روى جرأت بر علیه تو قدم برداشتم،  
  
اَنَا الَّذى عَصاکَ - مُتَعَمِّداً، اَنَا الَّذِى اسْتَخْفى‏ مِنْ عِبادِکَ وَ  
منم که از روى عمد نافرمانیت کردم، منم که کار زشت خود را از بندگانت پوشانده و آشکارا به مخالفت  
 
بارَزَکَ، اَنَا الَّذى هابَ عِبادَکَ وَ اَمِنَکَ، اَنَا الَّذى لَمْ یَرْهَبْ  
با تو برخاستم، منم که از بندگان تو ترسیده و از حضرت تو ایمن گشتم، منم که از هیبت تو    
 
سَطْوَتَکَ، وَ لَمْ یَخَفْ بَاْسَکَ، اَنَا الْجانى عَلى‏ نَفْسِهِ، اَنَا  
نهراسیده، و از خشمت نترسیدم، منم که در حق خود جنایت کردم، منم   
 
الْمُرْتَهَنُ بِبَلِیَّتِهِ، اَنَا الْقَلیلُ الْحَیآءِ، اَنَا الطَّویلُ الْعَنآءِ، بِحَقِّ  
که در گرو بلاى خودم، منم که کم حیاام، منم که داراى گرفتارى فراوانم. به حق  
  
مَنِ انْتَجَبْتَ مِنْ خَلْقِکَ، وَ بِمَنِ اصْطَفَیْتَهُ لِنَفْسِکَ، بِحَقِّ  
آن که او را از خلق خود برگزیدى، و حضرتش را براى خود پسندیدى، به حق  
  
مَنِ اخْتَرْتَ مِنْ بَرِیَّتِکَ، وَ مَنِ اجْتَبَیْتَ لِشَاْنِکَ، بِحَقِّ  
آن که از آفریدگانت اختیار فرمودى، و براى امر خود برگزیدى، به حق آن که  
  
مَنْ وَصَلْتَ طاعَتَهُ بِطاعَتِکَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِیَتَهُ  
طاعتش را به طاعت خود وصل کردى، و آن که نافرمانیش را همانند نافرمانى  
 
کَمَعْصِیَتِکَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوالاتَهُ بِمُوالاتِکَ، وَ مَنْ  
خود قلمداد کرده‏اى، به حق آن که دوستیش را به دوستى خود مقرون ساختى، و دشمنیش  
 
نُطْتَ مُعاداتَهُ بِمُعاداتِکَ، تَغَمَّدْنى فى یَوْمى هذا بِما تَتَغَمَّدُ  
را به دشمنى خود مرتبط نمودى، مرا در این‏روز جامه‏اى بپوشان که بر آن کس مى‏پوشانى که از گناه  
  
بِهِ مَنْ جَاَرَ اِلَیْکَ مُتَنَصِّلاً، وَ عاذَ بِاسْتِغْفارِکَ تآئِباً، وَ  
خود به حضرتت زارى و عذرخواهى نموده، و در حال توبه پناهنده به آمرزشت شده، و  
  
تَوَلَّنى بِماتَتَوَلّى‏ بِهِ‏اَهْلَ طاعَتِکَ وَالزُّلْفى‏ لَدَیْکَ وَالْمَکانَهِ  
مرا بدان‏سان که اهل طاعت و قرب و منزلت نزد خود را سرپرستى مى‏کنى سرپرستى  
 
مِنْکَ، وَ تَوَحَّدْنى بِما تَتَوَحَّدُ بِهِ مَنْ وَفى‏ بِعَهْدِکَ، وَ اَتْعَبَ  
کن، و خود به تنهایى آنچه را که به وفاکنندگان به عهدت و به تعب‏اندازندگان وجود خویش در راهت و  
 
نَفْسَهُ فى ذاتِکَ، وَ اَجْهَدَها فى مَرْضاتِکَ، وَلاتُؤاخِذْنى  
خسته‏ کنندگان خود جهت خوشنودیت مى‏دهى به من عطا کن، و مرا به تقصیر  
 
بِتَفْریطى فى جَنْبِکَ، وَ تَعَدّى طَوْرى فى حُدُودِکَ، وَ  
در حقّت، و تجاوز از مرز خوشنودیت، و پافراگذاشتن از احکامت  
  
مُجاوَزَهِ اَحْکامِکَ، وَلا تَسْتَدْرِجْنى بِاِمْلآئِکَ لِى‏اسْتِدْراجَ  
مجازات مکن، و با مهلت‏دادن به من غافلگیرم منما همچون غافلگیر ساختن کسى که  
 
مَنْ مَنَعَنى خَیْرَ ما عِنْدَهُ، وَ لَمْ یَشْرَکْکَ فى حُلُولِ نِعْمَتِهِ  
خیرش را از من بازگیرد، و تو را در رسیدن نعمتهایش به من شریک  
 
بى، وَ نَبِّهْنى مِنْ رَقْدَهِ الْغافِلینَ، وَ سِنَهِ الْمُسْرِفینَ، وَ نَعْسَهِ  
نداند، و مرا از خواب غافلین، و خواب‏آلودگى مسرفین، و چرت به خود واگذاشتگان  
  
الْمَخْذُولینَ، وَ خُذْ بِقَلْبى اِلى‏ مَا اسْتَعْمَلْتَ بِهِ الْقانِتینَ،  
بیدار کن، و دلم را به مسیرى ببر که فرمانبرانت را به آن گماشته‏اى،  
 
وَ اسْتَعْبَدْتَ بِهِ الْمُتَعَبِّدینَ، وَ اسْتَنْقَذْتَ بِهِ الْمُتَهاوِنینَ، وَ  
و کوشش کنندگان در عرصه گاه عبادت را بر آن داشته‏اى، و مسامحه‏کاران را با آن نجات داده‏اى،  
 
اَعِذْنى مِمّا یُباعِدُنى عَنْکَ، وَ یَحُولُ بَیْنى وَ بَیْنَ حَظّى مِنْکَ،  
و مرا از آنچه موجب دورى از تو شود، و میان من و بهره‏ام از تو حایل گردد،  
 
وَیَصُدُّنى عَمّا اُحاوِلُ لَدَیْکَ، وَسَهِّلْ لى مَسْلَکَ‏الْخَیْراتِ  
و از آنچه نزد تو مى‏جویم باز مى‏دارد پناه ده، و راه سلوک خیرات را به  
 
اِلَیْکَ، وَالْمُسابَقَهَ اِلَیْها مِنْ حَیْثُ اَمَرْتَ، وَ الْمُشآحَّهَ فیها  
سوى خود، و پیشى گرفتن‏به آنها را بدان صورت که دستور داده‏اى، و رقابت در آنها را به نحوى که  
 
عَلى‏ ما اَرَدْتَ، وَلاتَمْحَقْنى فیمَنْ تَمْحَقُ مِنَ الْمُسْتَخِفّینَ  
خواسته‏‌اى برایم هموار کن، و مرا در زمره سبک‏‌شمرندگان تهدیدهایت که آنها را ازمیان برمى‏دارى  
  
بِما اَوْعَدْتَ، وَلاتُهْلِکْنى مَعَ مَنْ تُهْلِکُ مِنَ الْمُتَعَرِّضینَ  
ازمیان برندار، و همراه با کسانى که در معرض دشمنیت قرار گرفته‏اند و هلاکشان مى‏کنى  
  
لِمَقْتِکَ،وَلاتُتَبِّرْنى فیمَنْ تُتَبِّرُ مِنَ الْمُنْحَرِفینَ عَنْ سُبُلِکَ،  
هلاک مکن، و در زمره منحرفین از راههایت که تباهشان مى‏کنى تباه مکن،  
 
وَ نَجِّنى مِنْ غَمَراتِ الْفِتْنَهِ، وَخَلِّصْنى مِنْ لَهَواتِ الْبَلْوى‏،  
و از گردابهاى فتنه رهائیم ده، و از گلوگاه بلاها نجاتم بخش،  
  
وَ اَجِرْنى مِنْ اَخْذِ الاِْمْلآءِ، وَ حُلْ بَیْنى وَبَیْنَ عَدُوٍّ یُضِلُّنى،  
و از غافلگیر شدن در امانم بر، و بین من و دشمنى که به ضلالتم افکند،   
 
وَ هَوىً یُوبِقُنى، وَ مَنْقَصَهٍ تَرْهَقُنى، وَ لاتُعْرِضْ عَنّى  
و هوسى که نابودم کند، و عیبى که از پایم اندازد فاصله شو، و از من روى مگردان آنگونه که رویگردان  
  
اِعْراضَ مَنْ لاتَرْضى‏ عَنْهُ بَعْدَ غَضَبِکَ، وَ لا تُؤْیِسْنى مِنَ  
مى‏شوى از کسى که بعد از غضب بر او دیگر از وى خشنود نمى‏شوى، و از امید به خودت  
 
الْاَمَلِ فیکَ فَیَغْلِبَ عَلَىَ‏الْقُنُوطُ مِنْ‏رَحْمَتِکَ، وَلاتَمْنِحْنى  
ناامیدم مکن به طورى که یأس از رحمتت بر من غالب گردد، و چندانم مرحمت مکن  
  
بِما لاطاقَهَ لى بِهِ فَتَبْهَظَنى مِمّا تُحَمِّلُنیهِ‏مِنْ فَضْلِ مَحَبَّتِکَ،  
که طاقتش را نداشته باشم و از زیادى محبتت گرانبار گردم،  
 
وَلاتُرْسِلْنى مِنْ یَدِکَ اِرْسالَ مَنْ لا خَیْرَ فیهِ وَلاحاجَهَ  
و مرا از دست لطف رها مکن همچون رها کردن کسى که خیرى در او نبوده و تو را  
 
بِکَ اِلَیْهِ وَ لا اِنابَهَ لَهُ، وَ لا تَرْمِ بى رَمْىَ مَنْ سَقَطَ مِنْ عَیْنِ  
با او کارى نیست و راه برگشت ندارد، و مرا مانند کسى که از نظر التفاتت افتاده،  
   
رِعایَتِکَ، وَ مَنِ اشْتَمَلَ عَلَیْهِ الْخِزْىُ مِنْ عِنْدِکَ، بَلْ خُذْ  
و همچون کسى که رسوایى از سوى تو تمام وجودش را گرفته دور مینداز، بلکه از  
 
بِیَدى مِنْ سَقْطَهِ الْمُتَرَدّینَ، وَ وَهْلَهِ الْمُتَعَسِّفینَ، وَ زَلَّهِ  
درافتادن درافتادگان، و هول و هراس گمراهان، و لغزش  
  
الْمَغْرُورینَ، وَ وَرْطَهِ الْهالِکینَ، وَ عافِنى مِمَّا ابْتَلَیْتَ بِهِ  
فریب‏خوردگان، و پرتگاه تباه‏شدگان حفظ فرما، و از آنچه گروه بندگان و کنیزانت را به آن دچار  
   
طَبَقاتِ عَبیدِکَ وَ اِمآئِکَ، وَ بَلِّغْنى مَبالِغَ مَنْ عُنیتَ بِهِ،  
نموده‏اى سلامت بخش، و به مقامات کسى برسان که به او عنایت داشته  
  
 وَ اَنْعَمْتَ عَلَیْهِ، وَ رَضیتَ عَنْهُ، فَاَعَشْتَهُ حَمیداً، وَ تَوَفَّیْتَهُ  
و بر وى انعام نموده و از او خشنود گشته‏اى، و سعادتمند زنده‏اش داشته، و نیکبخت  

سَعیداً، وَ طَوِّقْنى طَوْقَ الْاِقْلاعِ عَمّا یُحْبِطُ الْحَسَناتِ، وَ  
میرانده‏ اى، و طوق پرهیز از موجبات بطلان حسنات و زوال برکات را  
  
یَذْهَبُ بِالْبَرَکاتِ، وَ اَشْعِرْ قَلْبِىَ الْاِزْدِجارَ عَنْ قَبآئِحِ  
به گردنم انداز، و نفرت از زشتى گناه، و رسوایى  
  
السَّیِّئاتِ، وَ فَواضِحِ الْحَوْباتِ، وَلاتَشْغَلْنى بِما لا اُدْرِکُهُ  
معصیت را در قلبم جاى ده، و مرا به‏برنامه‏اى که جز با کمک تو به آن نمى‏رسم سرگرم مساز تا از   
 
اٍلا بٍکَ عَما لا یرضیک عنی غَیره, وَ اَنزٍع مٍن قَلبی حب دنیا  
که غیر آن تو را از من راضى نمى‏کند باز مانم، و از سویداى قلبم عشق دنیاى دون را که مرا از  
   
دَنِیَّهٍ تَنْهى‏ عَمّا عِنْدَکَ، وَ تَصُدُّ عَنِ ابْتِغآءِ الْوَسیلَهِ اِلَیْکَ،  
آنچه نزد توست باز مى‏دارد، و از جستن وسیله به سوى تو مانع مى‏گردد،    
 
وَ تُذْهِلُ عَنِ التَّقَرُّبِ مِنْکَ، وَ زَیِّنْ لِىَ التَّفَرُّدَ بِمُناجاتِکَ  
و از تحصیل مقام قرب به تو غافل مى‏نماید ریشه‏کن فرما، و خلوت راز و نیاز با خود را  
  
بِاللَّیْلِ وَالنَّهارِ، وَهَبْ لى عِصْمَهً تُدْنینى مِنْ خَشْیَتِکَ،  
در شب و روز در نظرم بیاراى، و به من مقام عصمتى عنایت کن که به خشیت تو نزدیک،  
   
وَ تَقْطَعُن

نظرات
ADS
ADS
پربازدید