استفاده از نانوذرات سیلیکا در ساخت نانوحامل دارو | اتاق خبر
کد خبر: 107558
تاریخ انتشار: 28 اردیبهشت 1394 - 10:00
محققان دانشگاهی به منظور کنترل سرعت و میزان رهاسازی دارو، اقدام به سنتز نانوحامل‌هایی زیست تخریب پذیر و زیست سازگار نمودند. این نانوحامل از مواد اولیه‌ کم هزینه و ب...
محققان دانشگاهی به منظور کنترل سرعت و میزان رهاسازی دارو، اقدام به سنتز نانوحامل‌هایی زیست تخریب پذیر و زیست سازگار نمودند. این نانوحامل از مواد اولیه‌ کم هزینه و به روشی ساده تهیه شده است.
اتاق نیوز - در دارورسانی سنتی، مصرف متناوب دارو سبب ایجاد افت و خیز غلظت دارو در جریان خون، بین دو حد زیانبار و بی‌اثر می‌شود. برای رفع مشکلات دارورسانی سنتی فعلی، می‌توان از ‌سامانه‌های رهایسازی نوین استفاده کرد. دکتر ابراهیم احمدی، فواید این سیستم‌های دارورسانی را اینگونه توضیح داد: «رهاسازی کنترل شده‌ دارو، امکان انتقال مواد فعال شیمیایی به بافت هدف در سرعت و مدت زمان لازم در دسترس قرار می‌دهد. بدین ترتیب می‌توان سرعت رهاسازی و سطح غلظت دارو را در حد دلخواه کنترل کرد. از طرفی هنگامی که داروی مورد نظر به مقدار لازم برروی یک بستر زیست سازگار و زیست تخریب‌پذیر بارگذاری شود، تعداد دفعات مصرف دارو نیز کاهش خواهد یافت.» نانوحامل سنتز شده در این طرح از جنس نانوذرات سیلیکای متخلخل است که سطح آن اصلاح شده است. این نانوحامل به منظور بارگذاری داروی ایبوپروفن که یک داروی ضدالتهاب و مسکن است، طراحی شده است. به گفته‌ احمدی، نتایج آزمایش‌ها نشان داده که اصلاح سطح نانوذرات سیلیکا توسط گروه‌های آمینی به طرز قابل توجهی سبب افزایش بارگذاری دارو شده و نرخ رهاسازی دارو را نیز کاهش می‌دهد. لذا با رهاسازی آهسته‌ی دارو، می‌توان از بروز اثرات ناخواسته و زیانبار و افراط در استفاده از مواد دارویی جلوگیری به عمل آورد. احمدی در ادامه به روش سنتز و بررسی این نانوحامل پرداخت و افزود: «سطح نانو ذرات سیلیکای هگزاگونال SBA-15 توسط ترکیب 3-آمینو پروپیل تری اتوکسی سیلان اصلاح شده است. سپس فرایند بارگذاری به منظور حصول بیشترین مقدار بارگذاری دارو بهینه‌سازی شد. ذرات سنتز شده توسط روش‌های دستگاهی XRD، SEM، TGA و FTIR مشخصه‌یابی شدند. بهینه‌سازی بارگذاری دارو نیز توسط تغییر عوامل مؤثر نظیر دما، زمان، سرعت هم‌زدن و نسبت دارو به سیلیکا انجام شد.» نتایج این تحقیقات در مجله‌ DRUG DELIVERY (جلد 21، شماره 3، سال 2014، صفحات 164 تا 172) منتشر شده و حاصل تلاش‌های دکتر ابراهیم احمدی، عضو هیأت علمی دانشگاه زنجان، نعمت الله دهقان نژاد، دانش آموخته کارشناسی ارشد شیمی آلی دانشگاه زنجان و سایر همکارانشان است.
مطالب مرتبط
نظرات
ADS
ADS
پربازدید