دورنمای سیاست خارجی ایران در همکاری با آذربایجان | اتاق خبر
کد خبر: 350942
تاریخ انتشار: 24 خرداد 1395 - 11:52
اتاق خبر بررسی می کند:
در واقع منظور از سیاست عدم نفوذ، نه سیاست آگاهانه بر گسترش همکاری ها، بلکه آزاد گذاشتن اتباع ایرانی به منظور گسترش ناهوشیار و غیر طراحی شده ی اتواع مناسبات با مردم مانوس آن سوی مرز است. در همین راستا است که می توان نتیجه گرفت، مفیدترین و زاینده ترین روابط

اتاق خبر- بروز تمایلات ناسیونالیستی در جمهوری آذربایجان پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، به طور کل سیاست این کشور را به صورت گسترده ای تحت شعاع خود قرار داد، اما پس از مدتی با ناکامی این کشور در جنگ قره باغ در دهه1990 میلادی، روابط این آذربایجان که با آمریکا و رژیم صهیونیستی به میزان زیادی در حال گسترش بود، تعدیل شده و بهبود یافت.

با توجه به اشتراکات فرهنگی میان ایران و آذربایجان، همواره روابط تهران- باکو دارای فراز و نشیب هایی بوده است. در این میان با روی کار آمدن دولت یازدهم و با تاکید بر منافع مشترک دو کشور در مسایل سیاسی و اقتصادی، مناسبات دو دولت به سمت همگرایی بیشتر سوق پیدا کرده است. هر چند مناسبات اقتصادی ایران و آذربایجان در حدود 500 میلیون دلار در سال می باشد، اما در دیدارهای مقامات دو کشور بر پتانسیل های همکاری در زمینه های کشاورزی، حمل و نقل، بانکداری و ... تاکید بسیاری شده است.

در همین راستا و با توجه به اینکه سالانه در حدود یک میلیون نفر از شهروندان آذربایجان به ایران سفر می کنند، زمینه ای بالقوه فراهم شده که از این طریق، بسترها برای همگرایی های بیشتر دو دولت نیز فراهم شود. در نتیجه گسترش روابط اجتماعی می تواند، مستلزم گسترش روابط سیاسی بوده و از سوی دیگر، همکاری های اقتصادی را تعمیق بخشد.

مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام در این خصوص گزارش می دهد: اقدام خودجوش مردمان دوسوی ارس برای ارتباط با هم، بر همگرایی روحی دو کشور افزوده و از آن موضع است که انواع همگرایی های بعدی را تسهیل می کند. ضرورت ترجیح سیاست همگرایی اجتماعی بر اعتمادسازی سیاسی است. کم ثمرتر از اعتمادسازی سیاسی و بسیار خطرناک تر از آن، اتکای بر سیاست قدرت و رویکرد نفوذ است. اراده ایران برای نفوذ، عملاً به کاهش نفوذ منجر خواهد شد، ضمن آنکه نفوذ فرهنگی ایران را هم تضعیف خواهد کرد. بر خلاف این امر، یک اراده روشن به عدم نفوذ، در میان مدت می تواند به افزایش نفوذ سیاسی ناهوشیار بدل شود و این به دلیل تفاهمات از پیش موجود فرهنگی است که به استمرار اراده عدم نفوذ تقویت می گردد.

در واقع منظور از سیاست عدم نفوذ، نه سیاست آگاهانه بر گسترش همکاری ها، بلکه آزاد گذاشتن اتباع ایرانی به منظور گسترش ناهوشیار و غیر طراحی شده ی اتواع مناسبات با مردم مانوس آن سوی مرز است. در همین راستا است که می توان نتیجه گرفت، مفیدترین و زاینده ترین روابط، روابطی است که موضوع هوشیاری و حساسیت نباشد.

نظرات
ADS
ADS
پربازدید