از «رنگ خدا» تا «محمد رسول الله (ص)» | اتاق خبر
کد خبر: 380087
تاریخ انتشار: 19 آبان 1395 - 11:44
نمای دینی و فیلم‌های دینی و مذهبی اصولا پس از انقلاب اسلامی و سال 57 در ایران شکل گرفت. درواقع دغدغه و ایده پیدایش آن از درون فیلمسازان و هم خود حکومت به‌وجود آمد.

به گزارش اتاق خبر، نمای دینی و فیلم‌های دینی و مذهبی اصولا پس از انقلاب اسلامی و سال 57 در ایران شکل گرفت. درواقع دغدغه و ایده پیدایش آن از درون فیلمسازان و هم خود حکومت به‌وجود آمد. در طول این سال‌ها و در دهه‌های مختلف 60، 70، 80 و 90 انواع و اقسام عنوان‌ها به این نوع سینما اطلاق شد از سینمای عرفانی تارکوفسکی و بلوک شرق تا سینمای معناگرای دهه 70 و 80 و حتی سینمای موسوم به سینمای فاخر که به‌طور عمده فیلم‌های پرخرج و کم فروش را شامل می‌شد اما آنچه در همه این سال‌ها و در طول بررسی و تحلیل سینمای دینی با تعاریف فوق حاصل شده است تنها ماکت و کلیشه‌ای از دین و عرفان و مفاهیم اخلاقی است که نه تماشاگر را مجبور می‌کند تا به سینما بیاید، نه تاثیرگذار است و نه فکر مخاطب را درگیر می‌کند.

بحث آسیب‌شناسی این تفکر و جریان هدف این نوشته نیست بلکه در این فرصت به اشاره مهم‌ترین فیلم‌هایی که با این عنوان به مخاطب معرفی شدند به اجمال می‌پردازیم. در مجموعه پیش رو دو نوع کلی از فیلم‌های مذهبی در سینمای ایران از هفت فیلمساز مختلف ارائه شده است که چهار فیلم اول؛ «یعنی رنگ خدا»، «زیرنورماه»، «قدمگاه» و «یک تکه نان» فیلم‌هایی با محوریت خداوند، روحانیت، معصومین‌علیه‌السلام و عالم غیب در گروه سینمای معناگرا و عرفانی قرار می‌گیرند که خیلی مفاهیم اخلاقی و دینی در آن پرداخت مناسب و تاثیرگذاری نداشته است. در بخش دوم؛ یعنی فیلم‌های «مسافر ری»، «مریم مقدس»، «سفیر» و «محمد رسول‌اله» قرار می‌گیرند که در اصل و در اصطلاح سینمایی فیلم‌هایی در ژانر تاریخی محسوب می‌شوند که به معرفی و تبیین زندگی بزرگان دین می‌پردازند. در این سینما این شخصیت‌ها به‌عنوان قهرمان اصلی هستند که تم و درونمایه دینی به فیلم‌ها دادند وگرنه در سینمای جهان گونه‌ای به‌نام سینمای دینی وجود ندارد و به‌طور معمول فیلم‌های تاریخی یا درام‌های معمولی به‌صورت غیرمستقیم و غیرشعاری به مفاهیم اخلاقی و انسانی و مسلک‌های عقیدتی به‌عنوان فرهنگ و آیین زندگی ارائه می‌شون.

 

نظرات
ADS
ADS
پربازدید