صنعت نفت ایران در حالی با کاهش سرمایهگذاری، توقف تدریجی توسعه میادین مشترک و فرسایش توان تولید روبهرو شده که مجموعهای از تصمیمهای معوق، محدودیتهای ساختاری و فشارهای بیرونی، آینده این بخش راهبردی را در موقعیتی حساس قرار داده است؛ موقعیتی که میتواند جایگاه انرژی کشور را در معادلات منطقهای بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهد.
صنعت نفت ایران که دههها موتور پیشران اقتصاد کشور و یکی از مهمترین ابزارهای قدرت منطقهای محسوب میشد، امروز در موقعیتی ایستاده که بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیمهای بزرگ و فوری است. کاهش محسوس سرمایهگذاری، کند شدن توسعه میادین مشترک و تضعیف توان رقابتی، تصویری نگرانکننده از آینده این صنعت ترسیم کرده؛ صنعتی که زمانی الگوی توسعه برای همسایگان بود و اکنون در حال از دست دادن جایگاه خود در معادلات انرژی منطقه است.
در شرایطی که بسیاری از کشورهای نفتخیز منطقه، همزمان با بهرهبرداری حداکثری از ذخایر هیدروکربوری، مسیر تنوعبخشی به سبد انرژی را با سرعت طی میکنند، صنعت نفت ایران با مجموعهای از محدودیتهای ساختاری، حقوقی و مالی دستوپنجه نرم میکند. ادامه این روند، آنگونه که برخی برآوردها نشان میدهد، میتواند در افق میانمدت استقلال انرژی کشور را با تهدیدی جدی مواجه کند.
