به گزارش اتاق خبر به نقل از فرتاک،روایتهای تاریخی و اسناد آرشیوی نشان میدهند که رهبر آلمان نازی در سالهای آخر عمر، به مصرف ترکیبی از مواد مخدر، محرکها و داروهای هورمونی وابسته شده بود؛ وابستگی که نهتنها وضعیت جسمی او، بلکه تصمیمگیریهای سیاسی و نظامیاش را تحتتأثیر قرار داد.
این بخش کمتر گفتهشده از زندگی هیتلر، بهطور جدی توسط نورمن اوهلر، نویسنده آلمانی، در کتاب «نشئه» (Blitzed) بررسی شد. اوهلر با استناد به اسناد فدرال آلمان، خاطرات اطرافیان هیتلر و پروندههای پزشکی، نشان داد که مصرف مواد در رأس رایش سوم امری استثنایی نبود و از شخص هیتلر تا بدنه ارتش و جامعه گسترش داشت.
در سال ۱۹۴۵، زمانی که جنگ به روزهای پایانی خود نزدیک میشد، زنجیره تأمین مواد مخدر مورد استفاده هیتلر به دلیل بمباران کارخانههای داروسازی آلمان قطع شد. او که به مصرف روزانه اویکودال، یک مخدر قوی مشابه هروئین، و همچنین دوزهای بالای کوکائین عادت کرده بود، با علائم شدید ترک روبهرو شد. لرزش بدن، بیقراری، رفتارهای شیدایی و قطع ارتباط با واقعیت از جمله نشانههایی بود که اطرافیانش در پناهگاه برلین توصیف کردهاند.
