بخش خصوصی در دست مردان دولتی | اتاق خبر
کد خبر: 5029
تاریخ انتشار: 22 شهریور 1390 - 17:03
 
با مردانی که از دولت آمده اند وهر لحظه ممکن است دوباره به دولت دعوت شوند نمی توان اتاقی ساخت که حامی وپناهگاه بخش خصوصی باشد مردانی باید بر مسند اتاق ها تکیه بزنند که گوشت وپوست واستخوان شان خصوصی است نه دولتی. به هیچ حزب وگروهی وابسته وبدهکار نباشند .
روزی که علینقی خاموشی، پدر اتاق بازرگانی را با آن همه جار و جنجال از مسند ریاست اتاق ایران پس از 27 سال پایین کشیدند و با کف و هورا نهاوندیان را به جای او نشاندند در باور ((کال))بسیاری این تصویر نقش بست که اتاق ((تولدی دوباره ))خواهد یافت. این باور به زودی رنگ باخت. زیرا  اتاق به خوابی فرو رفت که تعبیر آن تنها برای نهاوندیان و هم کیشان او خوب بود نه اقتصاد بخش خصوصی . نهاوندیان این دانش آموخته  آمریکا  و حوزه های علمیه که در مکتب دولت و اقتصاد دولتی رشد و نمو یافته بود؛ برای بخش خصوصی یک نجات دهنده دست و پا بسته بود که با اتکا به زبان و کلام بلیغ خود به مثابه یک دیپلمات به ((باید )) و ((نباید)) گوی اکتفا می کرد غافل از این که این گفتار درمانی اقتصاد سنتی ما را از باتلاق اقتصاد نفتی و دولت زده بیرون نخواهد آورد. نهاوندیان سالهاست که با رویای وزارت، روز را به شب و شب را به روز میرساند و این رویای شیرین چیزی نیست که به این سادگی ها دست از سر او بردارد و به همین دلیل است که او هیچ گاه نتوانست یک نسخه شفابخش برای بخش خصوصی بنویسد. بسیاری براین باورند که این مرد محافظه کار هنگامی که پا به رقابت ازپیش تعیین شده ریاست اتاق بازرگانی گذاشت؛ مغزش را در مراکز پژوهشی وزارت بازرگانی جا گذاشت و تنها قلبش را باخود به اتاق بازرگانی آورد و به همین دلیل است که او شبیه پاندول ساعت های قدیمی بین اقتصاد دولتی و خصوصی درنوسان است. او برای آنکه موقعیت های خود را از دست ندهد؛ محافظه کارانه به سخنانی با محوریت «نبایداینگونه باشد» و یا «اینگونه باشد »بسنده می کند.او و هم کیشانشان در این میان به جایگاهی رسیدند که هرگز در مخیله شان نمی گنجید یا به تعبیری تنها گلیم خود را از آب بیرون کشیدند. او با ثروت کلان اتاق،مدام به سفرهای خارجی می رفت و برای خود جایگاهی جهانی درست می کرد،اما هرگز نتوانست اقتصاد ما را جهانی کند و یا دست کم مدافع اقتصاد ما درعرصه جهانی باشد. آنجا که سازمان های بین المللی دست و بال اقتصاد کشور را با تحریم بستند او و نهاد تحت مدیریتش دست به هیچ کاری نزدند. درصورتی که می توانستند با ارسال شکایت به دادگاه های بین المللی از شرایط پیش آمده جلوگیری کنند. گویی برای او مهم نبود که چه بر سر اقتصاد ماخواهد آمد. اوحتی از شرایطی که داشت یعنی سال ها حضور در وزارت بازرگانی پست و مقامی داشت؛بهره نبرد، زیرا می توانست با نفوذ در بدنه دولت و حتی کابینه از جایگاه بخش خصوصی دفاع کند و در هیئت دولت حق رای داشته باشد؛ اما این کار را هم نکرد و به تئوری پردازی دل خوش کرد. حالا سال ها پس از تکیه زدن بر مسندی که آن را به هرکسی نمی دهند؛ درشورای گفت وگو  -چه اسم با مسمایی- توانسته شرایط بدهکاران بانکی را کمی رو به راه کند و بدهی آنها تقسیط شود،اگرچه هنوز به درستی  معلوم نیست که در اجرا چه برسر سرنوشت آن خواهد آمد و آیا بانک ها به اجرای آن تن خواهند داد یا نه! اما اتاق تهران به مراتب شرایطی بدتر از آن دارد، با رئیسی که سال ها تجربه وزارت دارد.با مردانی که ازدولت آمده اند و هر لحظه ممکن است دوباره به دولت دعوت شوند، نمی توان اتاقی ساخت که حامی و پناهگاه بخش خصوصی باشد، اینان از هراس آنکه روزی به دولت برگردند و همین اتاق ها در برابرآنها بایستند قانون نخ نما شده آن را اصلاح نمی کنند و آن را دراین برهه زمانی که چشم انداز 20 ساله و قانون اصل 44 به اجرا در آمده،در خلاء نگه داشته و به آن دست نمی زنند و دل به صبحانه خوری خوش کرده اند. اگر چه چندی است که به دلیل بی خاصیت بودن آن را کنار گذاشته اند. در این نوشتار تنها به دنبال یک هدف هستیم. مردانی باید بر مسند اتاق ها تکیه بزنند که گوشت و پوست و استخوانشان خصوصی است نه دولتی! به هیچ حزب و گروهی وابسته و بدهکار نباشند و از اتاق برای خود کیسه ندوزند. این نوشتار را زمانی ارائه کردیم که انتخابات اتاق  به پایان رسیده تا این باور در دوستان اتاق به وجود نیایدکه ما قصد دفاع از گروه های خاص را داریم. منبع: وحید مدحتی ـ روزنامه آسیا
کلید واژه ها :
مطالب مرتبط
نظرات
ADS
ADS
پربازدید