به گزارش اتاق خبر، این شهر که به مدت حدودا ۱۵۰۰ سال، زیر خاکستر مدفون بود، در سال ۱۵۹۹ کشف شد. وقتی پمپی در اواسط قرن ۱۸ از زیر خاک بیرون آمد، باستانشناسان صدها ساختمان، شبکهی منظمی از جادهها، یک سیستم آبی پیچیده، یک آمفیتئاتر، یک مجموعهی ورزشی و یک بندرگاه کشف کردند.
در آن روزها، رومیها از ارابه برای حمل و نقل عمومی استفاده میکردند. این وسایل نقلیه که توسط اسبها به حرکت درمیآمد، بهکرات از خیابانهای سنگی شهر عبور میکردند. برای تسهیل در حرکت، جادهها دارای شیارهای موازی در سطح زمین بودند تا توازن ارابه یا دلیجانهای سنگین، حفظ شده و بتوانند ادامهی مسیر دهند. این شیارها امروز نیز بر سر جای خود هستند. از آنجایی که محور چرخ جلو تا پیش از اواخر قرون وسطی ابداع نشده بود، هدایت ارابه کار بسیار دشواری بود. تقاطعهایی که بر روی شیارها وجود داشت، به ارابهها در گذر از موانع و نیز دور زدن کمک میکرد. در برخی از مکانها شیارهای چندراهی وجود داشت که درست مانند سوزن دوراهی در راهآهنهای امروزی است. تغییر مسیر، توسط سنگ یا تیغهای صورت میگرفت که چرخهای ارابه را درون راه موردنظر قرار میداد.
همچنین در وسط خیابانها موانعی قرار داده شده بود. این موانع درواقع بلوکهای سنگی بودند که از طرفی به عابرین پیاده اجازه عبور از خیابان، بدون وارد شدن به آن را میداد و از سوی دیگر بهعنوان سیستم فاضلاب شهر عمل میکرد؛ به طوری که از کنار این سنگها، جوی فاضلاب شهر رد میشد و نیز فاصلهی بین این سنگها، به وسایل نقلیه اجازه عبور و مرور میداد.
منبع: کجارو
94104
